Άσχημη Μέρα στον Μαύρο Βράχο / Bad Day At Black Rock (1955)

Σκηνοθεσία: John Sturges
Πρωταγωνιστούν: Spencer Tracy, Robert Ryan, Anne Francis, Dean Jagger

Συντάκτης: Thodoris KL

Βρισκόμαστε στο 1945, λίγο μετά την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια πόλη φάντασμα της άγριας δύσης με το όνομα Μαύρος Βράχος. Τα τρένα που κατευθύνονται προς το Λος Άντζελες διέρχονται χωρίς να πραγματοποιούν στάση εδώ και χρόνια. Σήμερα όμως μια αμαξοστοιχία θα σταματήσει και από αυτήν θα αποβιβαστεί ένας μυστηριώδης μονόχειρας. Οι λιγοστοί κάτοικοι της περιοχής, μην έχοντας συνηθίσει να δέχονται επισκέψεις, κοιτούν καχύποπτα τον ξένο. Αυτός φαίνεται σαν κάτι να ψάχνει κι είναι αποφασισμένος να το βρει μέσα στο επόμενο 24ωρο που θα διαρκέσει η παραμονή του στην πόλη. Πριν πέσει η νύχτα μια συμμορία αντρών που αποτελείται ως επί των πλείστων από κακοποιούς, αποφασίζει να τον βγάλει από τη μέση για να μην αποκαλυφθεί ποτέ το τρομαχτικό μυστικό που κρύβει ο Μαύρος Βράχος.

Από τις καλύτερες ταινίες του John Sturges (σκηνοθέτη του «Magnificent Seven» μεταξύ άλλων) o «Μαύρος Βράχος» είναι ένα αγωνιώδες θρίλερ, με στοιχεία γουέστερν και film-noir ή καλύτερα ένα γουέστερν όπως θα ήταν αν το είχε γυρίσει ο Alfred Hitchcock! Η υπόθεση απλή, μπαίνει κατευθείαν στο ψητό και καταφέρνει να διατηρήσει το σασπένς σε υψηλά επίπεδα μέχρι το τέλος και το λυτρωτικό του φινάλε.

Πρωταγωνιστεί ο βετεράνος ηθοποιός Spencer Tracy, πλαισιωμένος από αξιοσημείωτους συμπρωταγωνιστές, και παρόλο το πρόβλημα αλκοολισμού που αντιμετώπιζε εκείνη την περίοδο, κατάφερε με το αψυχολόγητο ύφος του να δώσει την καλύτερη ερμηνεία της ζωής του και να κερδίσει το βραβείο κριτικών στο φεστιβάλ των Καννών. 
O σκηνοθέτης John Sturges από την άλλη απέσπασε τη μοναδική υποψηφιότητά του για όσκαρ σκηνοθεσίας και μαζί του και ο Tracy που ήταν υποψήφιος Α' ανδρικού ρόλου, αλλά τελικά χάσανε το πολυπόθητο αγαλματίδιο μέσα από τα χέρια τους, καθώς οι νικητές ήταν οι Delbert Mann και Ernest Borgnine, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της ταινίας «Marty» αντίστοιχα. 
Η ταινία επανεκτελέστηκε το 2008 σε μια ταινία δράσης με τίτλο «H Συνωμοσία» (Conspiracy) με τον Adam Marcus στο σκηνοθετικό τιμόνι και πρωταγωνιστή τον Van Kilmer.

Κλείνοντας, να ξεκαθαρίσω πως ο «Μαύρος Βράχος» δεν είναι σε καμία περίπτωση παραδοσιακό γουέστερν. Δεν έχει ιδιαίτερα δυνατή δράση, απουσιάζουν οι μονομαχίες, τα πιστολίδια και ό,τι άλλο περίμενε να συναντήσει κανείς σε ταινία του είδους. Συν τοις άλλοις, η υπόθεση δεν εκτυλίσσεται στην Αμερική του τέλους του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα (ξέρετε Αμερικανικός Εμφύλιος, Ινδιάνοι, κυνήγι του χρυσου κτλ),όπως στα παραδοσιακά γουέστερν, αλλά στην μεταπολεμική, στα μέσα της δεκαετίας του '40. Θα έλεγα πως βασίζεται περισσότερο στο μυστήριο, την αγωνία, την ατμόσφαιρα και τις ερμηνείες οπότε οι φανς των θρίλερ και των film-noir ίσως να ικανοποιηθούν περισσότερο. Παρόλα αυτά, ανεξαρτήτως γούστων ή προτιμήσεων, θα πρότεινα να ρίξετε μια ματιά σε αυτό το μικρό αριστούργημα, γιατί σήμερα, αν και κλασικό, είναι αδίκως ξεχασμένο.

Βαθμολογία: 9/10

Κραυγή... (1964)

Σκηνοθεσία: Κώστα Ανδρίτσος
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Φούντας, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιώργος Μούτσιος, Ιλύα Λιβυκού, Παύλος Λιάρος

Συντάκτης: Thodoris KL

Ο υπαστυνόμος Γιώργος Μέρκος είναι τόσο απορροφημένος από τα καθήκοντά του, ώστε δεν βρίσκει ποτέ καιρό να γνωρίσει τους συγγενείς της Άννας, της κοπέλας που αγαπά.
 
Film noir παραγωγής 1964, ένας ενδιαφέρων συνδυασμός αστυνομικού θρίλερ και αισθηματικού δράματος, σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου.
Προσωπικά δεν θεωρώ πως είναι στο ίδιο επίπεδο με άλλα noir αριστουργήματα εκείνης της εποχής όπως ήταν το ''Έγκλημα στα παρασκήνια''ή ο ''Εφιάλτης'' , αλλά υπάρχουν κάποια στοιχεία που καθιστούν την θέαση της αρκετά ευχάριστη, ιδίως για τους φαν του είδους.
Κάποια από αυτά είναι:

1) To σχετικά πρωτότυπο για τα δεδομένα του είδους σενάριο του Νίκου Φώσκολου, που αφηγείται τη ζωή του υπαστυνόμου Μέρκου (Γιώργος Φούντας) και την σχέση του με την Άννα (Μαίρη Χρονοπούλου), και πως η υπερβολική αφοσίωση που δείχνει στο επάγγελμά του στέκεται εμπόδιο στο μέλλον τους. Παράλληλα παρακολουθούμε τον πρωταγωνιστή να ασχολείται στις βάρδιες του (ή και καθ' υπέρβαση αυτών) με διάφορες υποθέσεις φόνων και βιασμών.

2) Ο τρόπος που επινόησε ο Αλέκος Πετράτος (Γιώργος Μούτσιος) για να δολοφονήσει τη γυναίκα του (Ίλια Λιβυκού) και να θεωρηθεί υπεράνω πάσης υποψίας, ήταν πανέξυπνος.

3) Η σκηνή με την ανάκριση των υπόπτων στο γηπεδάκι του μπάσκετ είναι σκηνή ανθολογίας κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, με ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, πολύ καλές ερμηνείες από το δίδυμο Φούντας - Λιάρος και δηλητηριώδεις ατάκες από τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Παύλο Λιάρο ( έχει ακουστεί μάλιστα πως μεγάλο μέρος της συνομιλίας τους σε εκείνη την σκηνή βασιζόταν στον αυτοσχεδιασμό)

4) Το μουσικό θέμα της ταινίας σε στίχους Νίκου Φώσκολου και σύνθεση Γιώργου Κατσαρού είναι απλά εκπληκτικό, όπως εκπληκτική είναι και η ερμηνεία της Μάρως Κοντού (σε μια πραγματικά σπάνια στιγμή που ερμηνεύει το κομμάτι, αλλά δεν εμφανίζεται καθόλου στην ταινία). Το τραγούδι λέγεται Κραυγή κι αυτό, στους τίτλους όμως αναφέρεται ως ''Η Μπαλάντα της Νύχτας''.

5) Το κατάμαυρο και συνάμα συγκινητικό φινάλε του.

Εν κατακλείδι, πιστεύω πως αν είχανε στην διάθεσή τους έναν μεγαλύτερο προϋπολογισμό, αν αποφεύγονταν κάποιες σεναριακές ευκολίες και αν υπήρχε κάποια συνοχή ανάμεσα στις επιμέρους ιστορίες μυστηρίου της ταινίας, θα μιλάγαμε για μία από τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού film noir. Aκόμα κι έτσι όμως, δεν παύει να αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πρόταση για όσους αγαπάνε τα αστυνομικά μυστήρια και τον παλιό καλό ασπρόμαυρο ελληνικό κινηματογράφο. 

Βαθμολογία: 6/10

Η Νύχτα του Κυνηγού / The Night of the Hunter (1955)

Σκηνοθεσία: Charles Laughton, Robert Mitchum (uncredited), Terry Sanders (uncredited)
Πρωταγωνιστούν: Robert Mitchum, Shelley Winters, Lillian Gish

Γνωστή στα Ελληνικά και ως ''Ο Θανατοποινίτης με το Σημάδι''

Συντάκτης: Thodoris KL


Στις αρχές της δεκαετίας του '30, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής γεύονται τους πικρούς, άγουρους και φρέσκους ακόμα καρπούς του Μεγάλου Κραχ. Κάπως έτσι, ο Ben Harper γίνεται δολοφόνος στο όνομα 10.000 δολαρίων. Οι μόνοι που γνωρίζουν για το έγκλημα είναι τα μέλη της οικογένειας του, η αλαφροΐσκιωτη σύζυγος Willa και τα δυο μικρά παιδιά του. Μετά το έγκλημα δε θα αργήσει να έρθει η τιμωρία. Κι έτσι ο Ben περιμένει τη θανατική του καταδίκη στο ίδιο κελί μαζί με έναν σπεσιαλίστα στην εκκαθάριση χηρών. Όταν ο τελευταίος θα αποφυλακιστεί θα ντυθεί ιερέας και θα προσπαθήσει να αποπλανήσει τα γυναικόπαιδα, πάνω στην αναζήτηση του χαμένου θησαυρού, όντας αποφασισμένος να φτάσει και μέχρι τον φόνο στην προσπάθεια του να τα βρει.

Μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του ομώνυμου βιβλίου του Davis Grubb, που με την σειρά του είχε επηρρεαστεί από την πραγματική ιστορία του serial killer Harry Powel ο οποίος εκτελέστηκε το 1932 για τους φόνους δύο χηρών και τριών παιδιών στο Clarksburg της Δυτικής Βιρτζίνια. Πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα και εμβληματικότερα αριστουργήματα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, σκηνοθετικό ντεμπούτο μα ταυτόχρονα και κύκνειο άσμα του ευρέως καταξιωμένου, στην εποχή του, ηθοποιού Charles Laughton που απέδωσε την ιστορία με ποίηση και λυρισμό. Ίσως το καλύτερο φιλμ νουάρ όλων των εποχών με πολλά στοιχεία τρόμου, παραμυθιού και θρησκευτικής (και όχι μόνο) αλληγορίας.

Η διεύθυνση φωτογραφίας είναι του Stanley Cortez και πραγματικά συμβάλλει τα μάλα στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Oι επιρροές του από τα Νosferatu, the Cabinet of Dr. Calligari και παρόμοιες ταινίες του Γερμανικού εξπρεσιονισμού είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Οι ερμηνείες εξαιρετικές, με κορυφαία αυτή του Robert Mitchum, στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του μαζί με το Cape Fear.

Δυστυχώς η ταινία στην εποχή της αγνοήθηκε από το κοινό και θάφτηκε από τους κριτικούς κινηματογράφου, οπότε ο Charles Laughton απογοητευμένος αποφάσισε να μην σκηνοθετήσει καμία άλλη ταινία στην ζωή του. Με το πέρασμα των χρόνων όμως αναγνωρίστηκε σαν ένα πραγματικό αριστούργημα. Ανάμεσα στους μεγάλους σκηνοθέτες που επηρεάστηκαν από την νύχτα του κυνηγού είναι και οι David Lynch, Martin Scorcese, Terence Malick, Jim Jarmusch, the Coen Brothers και ο Spike Lee.

To 1992 η νύχτα του κυνηγού χαρακτηρίσθηκε ''πολιτισμικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική'' από την βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και επιλέχθηκε για διατήρηση στο εθνικό μητρώο του κινηματογράφου της.

Bαθμολογία: 10/10