Φρικιά Διψασμένα για Αίμα / Bloodsucking Freaks (1976)

a/k/a The Incredible Torture Show 

Σκηνοθεσία: Joel M. Reed
Πρωταγωνιστούν: Seamus O'Brien, Luis De Jesus, Viju Krem

Συντάκτης: Thodoris KL

Με μια βασική ιδέα φόρο τιμής στο θρυλικό Γαλλικό θέατρο The Grand Guignol, η συγκεκριμένη ταινία περιέχει αιματηρές σκηνές που σπάνια βλέπουμε στην οθόνη - αηδιαστικές, κανιβαλιστικές σκηνές !
Ένας θεότρελος ιμπρεσάριος μαζί με τον βοηθό του, τον νάνο Ralphus διατηρoύν ένα θέατρο εκτός Μπρόντγουει, ένα θεατράκι του τρόμου στο κέντρο της Νέας Υόρκης, στο οποίο κάθε βράδυ αναπαρίστανται σκηνές βασανιστηρίων και δολοφονιών έφηβων κοριτσιών, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού της αστικής τάξης. Η επιτυχία τους οφείλεται κάτα κύριο λόγο στην αληθοφάνεια των αναπαραστάσεων. Παράλληλα, κύμα απαγωγών από συμμορίες οργανωμένου εγκλήματος ανησυχεί τις αρχές του Μανχάταν και στην προσπάθειά τους να εξιχνιάσουν το μυστήριο, θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια φρικιαστική πραγματικότητα: όσα συμβαίνουν στην σκηνή του θεάτρου δεν είναι σκηνοθετημένα, αλλά 100% αληθινά. Επιπλέον, τα γυμνά κορίτσια που βασανίζονται, διαμελίζονται και ακόμη και σκοτώνονται κατά τη διάρκεια των παραστάσεων δεν είναι ηθοποιοί, αλλά θύματα απαγωγής που έχουν μετατραπεί σε σκλάβες. Ο ιμπρεσάριος και ο βοηθός του εμπλέκονται σε εμπόριο λευκής σαρκός και κρατάνε τα κορίτσια αιχμάλωτα, ημίγυμνά μέσα σε κλουβιά στο υπόγειο του θεάτρου. Η απομόνωση, τα σαδιστικά βασανιστήρια σε καθημερινή βάση και η πλύση εγκεφάλου τα έχουν μετατρέψει σε μία μάζα άγριων, πρωτόγονων φρικιών που διψάει για εκδίκηση και αίμα, κι αυτή η ώρα δεν θα αργήσει να 'ρθει.


Αρρωστημένο στόρυ, ξέρω...το αποτέλεσμα βέβαια ίσως και να μην ήταν το αναμενόμενο και θα δούμε στην πορεία το γιατί.
Kαταρχάς, για όσους γνωρίζουν τον Necro να πω πως σύμφωνα με δηλώσεις του, πρόκειται για την αγαπημένη του ταινία. Στο clip του White Slavery μάλιστα, αποτίει φόρο τιμής σε αυτήν. Οπότε μέσες άκρες καταλαβαίνεται περί τίνος πρόκειται...

Τα «Φρικιά» λοιπόν είναι η απόλυτη no budget καφρίλα των 70's και μία από τις πιο απωθητικές ταινίες τρόμου στην ιστορία του κινηματογράφου, ένα όργιο σαδoμαζοχισμού, μισογυνισμού και κακογουστιάς. Camp χιούμορ, ανύπαρκτη πλοκή, αστείες ερμηνείες, φθηνιάρικα εφέ, άφθονο αίμα και γυμνό και το κερασάκι στην τούρτα, ένας σατανικός νάνος που θα σας στοιχειώσει και θα σας κάνει να ξεχάσετε την καλή εικόνα που είχατε σχηματίσει για αυτούς από τα παραμυθάκια των αδερφών Γκριμ. Οι μέθοδοι βασανισμών περιλαμβάνουν πλύση εγκεφάλου, κρανία που συνθλίβονται από μέγγενη, κομμένα άκρα, ηλεκτροσόκ, εξαγωγή δοντιών, αποκεφαλισμό με γκιλοτίνα, μαστιγώματα, τεμαχισμούς, ακρωτηριασμούς με αλυσοπρίονα, μια σταύρωση και μία σοκαριστική σκηνή στο φινάλε όπου το κρανίο του πρωταγωνιστή ανοίγεται στα δύο με ένα ηλεκτρικό τρυπάνι και ο δράστης ρουφάει τα μυαλά του με ένα καλαμάκι... 
Ωμή ανθρώπινη σάρκα καταβροχθίζεται πρόθυμα από αιμοδιψή τέρατα επιδιδόμενα σ' ένα όργιο φρίκης και διαστροφής που -παρ' όλα αυτά- ενθουσίασε και ενθουσιάζει τους απανταχού λάτρεις του είδους!

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, αφού αυτή είναι όλη η ταινία, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό, ας το κρίνει ο καθένας ξεχωριστά. 

Προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 1976, με τον τίτλο «The Incredible Torture Show». Aργότερα, η εταιρία διανομής Troma Entertainment άλλαξε τον τίτλο σε «Bloodsucking Freaks». Στην εποχή της προκάλεσε αίσθηση, πέρασε στην σφαίρα του cult και η δημόσια προβολή της σταμάτησε επειδή επέσυρε την οργή της Women Against Pornography. Η επιρροή της σε ταινίες του είδους τεράστια. Κάποιοι την είδαν σαν ένα ρεαλιστικό θρίλερ που περιέγραφε καταστάσεις που συμβαίνουν στα κυκλωματα της μαφίας (κάτι που ισχύει, εν μέρει) και κάποιοι άλλοι σαν μια συραφή βίαιων και σιχαμερών σκηνών χωρίς καμία συνοχή μεταξύ τους (επίσης ισχύει). Λίγο καιρό μετά το τέλος των γυρισμάτων, δύο εκ των πρωταγωνιστών, ο Seamus O'Brien και η Viju Krem δολοφονήθηκαν βίαια από αγνώστους, γεγονός που συνέβαλε στην ήδη κακή φήμη της ταινίας. 

Παρόλα αυτά σήμερα βλέπεται πιο ψύχραιμα, σαν μια ένοχη grindhouse απόλαυση, που προκαλεί περισσότερο γέλιο, παρά φρίκη ή τρόμο. Aυστηρά και μόνο για φανς του trash και για όσους μπορούν να εκτιμήσουν την αξία του διεστραμένου χιούμορ. Γιατί σίγουρα η θέαση της απαιτεί χιούμορ, αλλά καλού κακού έχετε πρόχειρη και μια σακούλα για τον εμετό κάπου εκεί γύρω...

Βαθμολογία: 5/10

Έλα να τη βρούμε απόψε / Take Me Home Tonight (2011)

Σκηνοθεσία: Michael Dowse
Πρωταγωνιστούν: Topher Grace , Anna Faris , Dan Fogler , Teresa Palmer , Chris Pratt

Συντάκτης: Aldark

Πίσω στη δεκαετία του 1990 , ο Matt Franklin (Topher Grace) , παρότι απόφοιτος του ΜΙΤ , δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Κανονικά έπρεπε ήδη να σκαρφαλώνει στην ιεραρχική κλίμακα κάποιας εταιρίας , αλλά δουλεύει ακόμα σε ένα Video Club. Όλα όμως αλλάζουν για εκείνον όταν η κοπέλα που του άρεσε στο λύκειο , η Tori (Teresa Palmer) εμφανίζεται ξαφνικά στο μαγαζί όπου εργάζεται. Όταν μάλιστα εκείνη τον προσκαλεί σε ένα πάρτυ , εκείνος θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να αρπάξει την ευκαιρία και να αποκαλύψει τα αισθήματά του στην κοπέλα των ονείρων του. Έτσι , μαζί με τον κολλητό του Barry (Dan Fogler) και την δίδυμη αδερφή του Wendy (Anna Faris) ξεκινάει για την πιο τρελή βραδιά της ζωής του.

Η νύχτα θα είναι πολύ μεγάλη και αν τρέφεται νοσταλγικά συναισθήματα για τη δεκαετία του 1980 αλλά και του '90 θα σας φτιάξει σίγουρα το κέφι! Με ένα θεότρελο cast και ένα ευφάνταστο σενάριο που περιέχει από ληστείες αυτοκινήτων , μέχρι ναρκωτικά , μπόλικη 80's μουσική , ξέφρενες χορευτικές φιγούρες και αστείες καταστάσεις σίγουρα η ταινία θα μας διασκεδάσει και θα μας  συντροφεύσει!

Προφανώς , δεν πρόκειται για κάποιο αριστούργημα της 7ης τέχνης , όμως έχουμε τον καλύτερο ρόλο του Topher Grace ύστερα από πολύ καιρό , ενώ την παράσταση κλέβει ο Dan Fogler σε διάφορα σημεία της ταινίας. Θεωρώ ότι ο σκοπός της ταινίας είναι να διασκεδάσει το θεατή , και αυτό σίγουρα το πετυχαίνει. Σαφώς το σενάριο η ατμόσφαιρα ή τα gag της ταινίας έχουν ξαναειπωθεί , αλλά η όλη αισθητική της εποχής σίγουρα μας γυρνάει χρόνια πίσω και αυτό σίγουρα είναι θετικό. Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει και η μουσική όπου θα βρούμε ανεπανάληπτα ροκ , ποπ ή και χιπ χοπ κομμάτια της εποχής.

Βαθμολογία: 6/10

Φρανκενστάιν Τζούνιορ / Young Frankenstein (1974)

Σκηνοθεσία: Mel Brooks
Πρωταγωνιστούν: Gene Wilder, Madeline Kahn, Marty Feldman

Συντάκτης: Thodoris KL

 Ο χειρούργος Φρέντερικ Φρόνκενστιν, ο οποίος δεν θέλει να τον συνδέουν με τον διάσημο πρόγονό του, τον δόκτωρα Bίκτωρ Φράνκενσταιν, κληρονομεί τον πύργο του παππού του και εγκαθίσταται στην Τρανσιλβανία. Ανακαλύπτοντας το μυστικό εργαστήριο, αποφασίζει με την σειρά του να πειραματιστεί και να μεταμοσχεύσει τον εγκέφαλο ενός ευφυιούς επιστήμονα στο θηριώδες σώμα ενός νεκρού. Όμως τα πράγματα δεν έρχονται όπως ακριβώς τα περιμένει...

Πρόκειται για μία από τις καλύτερες παρωδίες του Μελ Μπρουκς και την αγαπημένη μου κωμωδία τρόμου και Ε/Φ όλων των εποχών. Βασισμένη στο κλασικό μυθιστόρημα της Μαίρη Σέλεϊ, η ταινία μπορεί να μην έχει καθόλου τρομακτικές σκηνές, αλλά αποτελεί έναν πρώτης τάξεως φόρο τιμής του σκηνοθέτη στις ασπρόμαυρες ταινίες με τέρατα της Universal. Η νοσταλγική διάθεση γίνεται εμφανής από την χρήση του άσπρου μαύρου (η εταιρία επέμενε να γυριστεί σε έγχρωμο, αλλά μετά από πίεση του σκηνοθέτη υπέκυψε) και των αυθεντικών σκηνικών στα οποία είχε γυριστεί και ο Φρανκενστάιν του James Whale το 1931.

Με ένα εξαιρετικό καστ (ξεχωρίζει ο Martin Alan Feldman στον ρόλο του καμπούρη Igor) και ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο των Brooks και Wilder γεμάτο εμπνευσμένες ατάκες, ανατροπές και δηλητηριώδες χιούμορ, το Young Frankenstein παρωδεί τον μύθο χωρίς υπερβολές και χοντροκομμένα αστεία, πάντα με σεβασμό στο πρωτότυπο. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στους ανεπανάληπτους δεύτερους χαρακτήρες.Την χρονιά που κυκλοφόρησε αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία, οι κριτικοί την αποθέωσαν, σάρωσε στα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και ήταν υποψήφια για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα.Σχεδόν 30 χρόνια μετά ο Mel Brooks ανέβασε ένα θεατρικό μιούζικαλ διασκευή της ταινίας του.
Oι φανς των parodies θα απολαύσουν ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα και καλύτερα δείγματα του είδους, ενώ οι ρομαντικοί θιασώτες των παλιών ταινιών τρόμου των Universal Studios, δεν έχουν παρά να χαμηλώσουν την ένταση και να αφεθούν στην μαγεία μιας ταινίας που μοιάζει σαν να ήρθε από άλλη εποχή.

Baθμολογία: 10/10

Ο Ιεραπόστολος / Le Missionnaire (2009)

Σκηνοθεσία: Roger Delattre
Πρωταγωνιστούν: Jean-Marie Bigard, David Strajmayster

Συντάκτης: Καλόγερος

Η ταινία ξεκινά, όταν ο Μάριο Νρικάρα, μετά από εφτά χρόνια στην φυλακή, αφήνεται ελεύθερος. Δεν θα προλάβει να χαρεί για πολλή ώρα την ελευθερία του, λόγω κάτι παλιών λογαριασμών, και, με συνεργό τον αδερφό του Πατρίκ, θα παραστήσει τον ιερέα σε ένα απομονωμένο χωριό, εωσότου ξεμπλέξει, κάνοντας πολλές… ευεργεσίες. Το σενάριο είναι ένας άρτιος συνδυασμός ιστοριών από το «Δεκαήμερο», και χαρακτηρίζεται από μία μαεστρία που, όχι μόνο προσαρμόζει τις διηγήσεις του βιβλίου στη σημερινή εποχή, αλλά διατηρεί και στοιχεία, που ήταν έντονα τα παλαιά χρόνια.

Συνδυάζοντας την κρυφή όψη της Εκκλησίας – και την Εκκλησία γενικότερα - με τον έρωτα δύο ανθρώπων από αντίθετα ρεύματα, και παρεμβάλλοντας ανάμεσα τους τον εύκολο τρόπο για να βγάλει κάποιος χρήματα, ένα τέτοιο φιλμ, δε θα μπορούσε να είναι βγαλμένο από άλλον πλην του Βοκάκιου. Σαν μπακγράουντ, έχουμε από τη μία ένα μικρό μεν χωριό, αλλά με δεμένους χωρικούς και από την άλλη, τον κόσμο της παρανομίας στη μικρογραφία μιας κλεπταποδοχής.

Η, κατά κάποιο τρόπο, μεταφορά ενός έργου του Βοκάκιου στη μεγάλη οθόνη, μόνο κωμωδία θα μπορούσε να είναι. Η συγκεκριμένη, ωστόσο, είναι από αυτές που δεν γελάς σε όλες τις σκηνές, αλλά όταν αρχίσεις, δεν μπορείς να σταματήσεις, ούτε αφότου τελειώσει η σκηνή, ή έστω το διασκεδαστικό της μέρος. Οι ρόλοι μοιάζουν να είναι φτιαγμένοι για τον κάθε ηθοποιό, ενώ από το σενάριο δεν εκλείπει τίποτα. Διάφορες ανατροπές και περιπέτειες σε κάνουν να συνεχίσεις να βλέπεις την ταινία, σε συνδυασμό, πάντα, με το ότι ξέρεις πως θα γελάσεις με τα όσα έχουν να δουν τα μάτια σου στη συνέχεια. Εμένα προσωπικά, μου ανέβασε πολύ τη διάθεση και με έκανε χαρούμενο. Δεν θα μπορούσα να είχα επιλέξει καλύτερη ταινία για εκείνη την ημέρα, που ήμουν μόνος και πολύ αγχωμένος. Είχα καιρό να δω τέτοια κωμωδία, γι’ αυτό και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους όσους θέλουν να διασκεδάσουν και να γελάσουν με την ψυχή τους.

Βαθμολογία: 8/10

Μπουτίκ για αυτόχειρες / Le Magasin des Suicides (2012)

Σκηνοθεσία: Patrice Leconte

Συντάκτης: Καλόγερος

Φανταστείτε να είχατε ένα μαγαζί, όπου θα παρείχατε σε ανθρώπους αντικείμενα, ροφήματα κ.ο.κ, με μοναδικό σκοπό να αυτοκτονήσουν. Αυτό θα σας βόλευε κάπως: για παράδειγμα, ποιος θα παραπονιόταν για την τιμή; Σχεδόν κανένας. Επίσης, δεν θα είχατε ανικανοποίητους πελάτες, αφού θα πέθαιναν (δύσκολα αποτυγχάνει κάποιος σε αυτό).  Και, φυσικά, η δουλειά δεν θα τελείωνε ποτέ σε έναν τόσο απαισιόδοξο κόσμο.

Ένα τέτοιο μαγαζί έχει ο Mishima και η μίζερη οικογένειά του στην ταινία «Μπουτίκ για αυτόχειρες». Και έχει πελατεία. Ικανοποιημένοι είναι όλοι από τις ζωές τους, μέχρι που μια μέρα η σύζυγος του Mishima θα γεννήσει ένα παράξενο παιδί, τον Alan, ο οποίος όλη την ώρα χαμογελάει και δεν μοιάζει με τους γονείς και τα αδέρφια του. Μεταδίδει θετική ενέργεια, ίχνος της οποίας δεν υπάρχει στους συγγενείς του. Ατυχία!

Η ταινία είναι γαλλικής παραγωγής και δεν θα βρείτε τον Alain Delon, παρά μόνο κινούμενα σχέδια! Μη τη δείτε, ωστόσο, με το ανιψάκι σας ή κανένα παιδάκι που σας άφησαν να φυλάξετε. Είναι ταινία με νόημα και πρέπει να το βρείτε, μπορείτε; Καλή τύχη!

Οχτώ λόγοι για τους οποίους βάζω οχτώ αστέρια στην ταινία:

           1. Η πρωτότυπη υπόθεση και ο τρόπος απεικόνισης ενός (σχεδόν) φανταστικού κόσμου.

       2. Η ωραία ατμόσφαιρα, που με έκανε να νιώσω οικείος των χαρακτήρων.

           3. Τα πολύ ωραία κινούμενα σχέδια, γιατί ξυπνούν το παιδί μέσα μου.

           4. Τα γαλλικά τραγούδια που προσδίδουν μια ομορφιά στην ταινία.

           5. Ο αισιόδοξος αέρας που αποπνέει η εξέλιξη της ιστορίας.

           6. Ο καθοριστικός ρόλος των μικρών παιδιών.

           7. Η προσωπικότητα του Alan, ο οποίος μου θυμίζει τον εαυτό μου.

           8. Ο χορός της Matilyn, που με έκανε να δω ομορφιά σε μία χοντρή κοπέλα.

À résumer,  μια ταινία που κακώς δεν είναι γνωστή, κατά τη γνώμη μου. Δεν πλέκω εγκώμιο, δεν την παρουσιάζω ως αριστούργημα, αλλά την θεωρώ καλή και δεν χάνετε τίποτα αν τη δείτε. Αν δεν τη δείτε ίσως χάσετε κάτι. Εγώ απλώς ένιωσα την ανάγκη να τη διαδώσω.

Βαθμολογία: 8/10