Υπόθεση Καρλίτο / Carlito's Way (1993)

Σκηνοθεσία: Brian De Palma
Πρωταγωνιστούν: Al Pacino , Sean Penn , Penelope Ann Miller

Συντάκτης: Aldark

10 ακριβώς χρόνια μετά το Scarface (στα ελληνικά "Ο Σημαδεμένος") , ο Brian De Palma και ο Al Pacino συνεργάστηκαν και πάλι για την εν λόγω ταινία! Όπως για πολλούς το Casino(1995) θεωρείται κάτα κάποιο τρόπο το σήκουελ του Goodfellas(1990) (και οι δύο ταινίες , είναι του Martin Scorsese με τον Robert De Niro και τον Joe Pesci) , έτσι και το Carlito's Way θεωρείται κάτα κάποιο τρόπο μία συνέχεια του έπους...Scarface.

Και πράγματι οι δύο ταινίες μοιάζουν. Πρωτ'απ'όλα στον πρωταγωνιστή. Ήρωας της ταινίας ο Carlito Brigante (Al Pacino) , ένας Πορτορικανός πρώην έμπορος ναρκοτικών , ο οποίος μόλις αποφυλακίστηκε. Σκοπός του Carlito να διαγράψει οριστικά τον...πρώτερο βίο του και να ξεκινήσει μια νέα ήρεμη ζωή μακρυά από τη Νέα Υόρκη. Ο δρόμος αυτός όμως δε θα είναι εύκολος για τον θρύλο του εγκλήματος. Παρόλες τις προσπάθειες του να καθαρίσει οριστικά το κούτελό του , οι μπελάδες με το νόμο και οι παλιές γνωριμίες θα τον ακολουθούν συνεχώς. Στα εμπόδια αυτά θα προστεθούν και οι αφελείς χειρισμοί του καλύτερου του φίλου και δικηγόρου του , David Kleinfeld , οι οποίοι θα φέρουν τον Carlito αντιμέτωπο με καταστάσεις που θα προτιμούσε να αποφύγει. Ταυτόχρονα , το παλιό του ερωτικό ενδιαφέρον για μία χορεύτρια θα αναζοπυρωθεί για τα καλά , περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο τα πράγματα για τον πρώην κατάδικο.

Η ταινία πραγματικά τα έχει όλα και στέκεται επάξια δίπλα στις προηγούμενες δουλειές του De Palma αλλά και του αριστουργηματικού για ακόμα μία φορά Al Pacino. Από την πρώτη σκηνή της ταινίας καταλαβαίνεις τι θα επακολουθήσει , όταν ο "Carlito" βγάζει έναν μαγευτικό λόγο στην προσπαθειά του να πείσει το δικαστήριο ότι έχει αλλάξει. Προφανώς το παρελθόν του κύριου  Brigante ήταν κάτι σαν τη ζωή του Tony Montana και αφού κατάφερε να τη βγάλει τόσο καθαρά με μία ολιγοετή φυλάκιση , θέλει να κάνει μία νέα αρχή.

Έτσι στην ταινία θα δούμε τον παλιό Carlito και τον νέο να συγκρούονται. Παλιούς φίλους και εχθρούς να εμφανίζονται προσπαθώντας να τον επαναφέρουν στα σκοτεινά μονοπάτια που ακολουθούσε. Η αμφιταλαντευσή του ανάμεσα στον ίσιο και το...στραβό δρόμο είναι ανεπανάληπτη εν τέλει. Την ίδια στιγμή θα δούμε τον Carlito σε διάφορες στιγμές της ζωής του και στους ρόλους του φίλου ή του εραστή. Τα λάθη που έκανε ήταν πολλά και ο χρόνος για να τα διορθώσει μάλλον υπερβολικά λίγος , ειδικά όταν θεωρείται ένας τόσο επικίνδυνος άνδρας.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει φυσικά και στον συμπρωταγωνιστή της ταινίας , τον έξοχο στο ρόλο του Εβραίου δικηγόρου Kleinfeld , Sean Penn. Έναν άνθρωπο χειραφετημένο που όμως ίσως να ζηλεύει και λίγο τη ζωή του κολλητού και πελάτη του. Η Penelope Ann Miller παίζει έξοχα δίπλα στον Al Pacino επίσης , ενώ και το υπόλοιπο cast (John Leguizamo , Luis Guzman , Viggo Mortensen , Ingrid Rogers) στέκεται επάξια δίπλα του.

Ένα κλασικό γκανγκστερικό πλέον φιλμ το οποίο τα έχει και τα προσφέρει όλα. Αγάπη , Προδοσία , Πίστη , Έγκλημα , Τιμωρία , Δράμα , Κομωδία και φυσικά -όπως και ο πρωταγωνιστής- μεγάλα κότσια.

Βαθμολογία: 9/10

Υποψίες / Under Suspicion (1991)

 Πόσο κοντά μπορείς να έρθεις σε έναν δολοφόνο, χωρίς να τον πλησιάσεις πάρα πολύ;

Σκηνοθεσία: Simon Moore
Πρωταγωνιστούν: Liam Neeson, Laura San Giacomo, Κenneth Granham


Συντάκτης: Thodoris KL

Στο Brighton του 1959, ο Τόνυ Άαρον, ένας «ντροπιασμένος» πρώην αστυνομικός, επιβιώνει ως ιδιωτικός ντεντέκτιβ. Εργάζεται κυρίως σε υποθέσεις διαζυγίων, βοηθώντας τους πελάτες του να επικαλεστούν μοιχεία στο δικαστήριο. Η πελατεία του είναι αποκλειστικά γυναίκες, γιατί πίσω από κάθε υπόθεση, υπάρχει ως δόλωμα η ίδια του η σύζυγος, και οι απιστίες είναι στημένες. Όταν μια δήθεν υπόθεση ρουτίνας πάει στραβά, θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια πολύ περίεργη υπόθεση. Με τη βοήθεια των υπόλοιπων φίλων του, προσπαθεί να καθαρίσει το όνομά του, ενώ οι έρευνες τον οδηγούν σε μία μυστηριώδη όμορφη γυναίκα, που θα τον σαγηνεύσει.

Ερωτικό θρίλερ, Αμερικανό-αγγλικής παραγωγής,  την περίοδο της έξαρσης του είδους μετά από την επιτυχία  του «Βασικού Ενστίκτου» και της «Ολέθριας Σχέσης», που όμως δεν ανήκει στον σωρό. Κι αυτό γιατί σε αντίθεση με τις αμέτρητες αντιγραφές των προαναφερθέντων ταινιών, η συγκεκριμένη δεν προσπαθεί να μας δελεάσει με έντονες ερωτικές σκηνές και χυμώδεις πρωταγωνίστριες (εντάξει, υπάρχουν κι αυτά), αλλά διαθέτει πλοκή, ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, αξιοπρόσεχτες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο και μια δυνατή ανατροπή στο φινάλε. 

Η ταινία θυμάμαι να προβάλεται συχνά μεταμεσονύκτιες ώρες από γνωστό ιδιωτικό κανάλι όταν ήμουν μικρός και για κάποιο λόγο με είχε τραβήξει η διαφήμιση να την παρακολουθήσω, αλλά λόγω ηλικίας δεν μπορούσα να περιμένω μέχρι τόσο αργά. Ώσπου αργότερα στα πρώτα χρόνια της εφηβείας την πέτυχα σε VHS στα ράφια συνοικιακού βίντεοκλαμπ και την νοίκιασα, πιο πολύ από περιέργεια, χωρίς να περιμένω και πολλά πράγματα. Μετά έμεινε να πιάνει σκόνη κάπου μέσα στο σπίτι, μέχρι την ημέρα που ήταν να την επιστρέψω και όπως αράζαμε με έναν φίλο, την θυμήθηκα και μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουμε, είπαμε να την δούμε για να περάσει η ώρα και να μην πάει τσάμπα το πεντακοσάρικο της ενοικίασης (για δραχμές μιλαω, μην τρελαίνεστε). Μιάμιση ώρα μετά και καθώς πέφτουν οι τίτλοι τέλους, έχουμε μείνει και οι δύο μαλάκες με αυτό που παρακολουθήσαμε, με τον εαυτό μου μάλιστα να νιώθει δυο φορές μαλάκας, γιατί ενώ ήξερα, είχα αφήσει να μου ξεφύγει για χρόνια ένα τέτοιο διαμάντι !

Λοιπόν, έχω καλά νέα και κακά νέα. Ας ξεκινήσω από τα κακά: H σκηνοθεσία δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Βέβαια εκείνη την εποχή δεν το καταλάβαινα γιατί δεν είχα καθόλου σκηνοθετικές γνώσεις. Όχι πως τώρα έχω δηλαδή, αλλά μετά από τόσο κάψιμο μπροστά από την μεγάλη (ή/και την μικρή) οθόνη, όλο και κάτι παραπάνω (λέω πως) σκαμπάζω. Τα πλάνα της ταινίας  λοιπόν, σε άλλες σκηνές είναι εμπνευσμένα και σε άλλες θυμίζουν τηλεοπτική παραγωγή. Η φωτογραφία αδιάφορη επίσης, τα χρώματα μουντά. Το μοντάζ νομίζεις πως το έκανε κάποιος ερασιτέχνης, σε πετάει από την μία σκηνή στην άλλη πριν προλάβεις να καταλάβεις τι έχει συμβεί. Δικαιολογημένα όμως όλα αυτά καθώς ο Simon Moore δεν είναι σκηνοθέτης, αλλά σεναριογράφος περισσότερο γνωστός για το γουέστερν «The Quick and the Dead» του Sam Raimi και για την μίνι σειρά στην οποία βασίστηκε το «Traffic» του Steven Soderbergh. Αλλά, κάπου εδώ τελειώνουν τα αρνητικά στοιχεία της ταινίας.

Και τώρα τα καλά νέα, αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ξέρω αν είναι και τόσο καλά μιας και βασίζονται καθαρά σε υποκειμενικά κριτήρια (όπως και όλες μου οι κριτικές βέβαια), παρόλα αυτά θα τα μοιραστώ μαζί σας: οι «Υποψίες» επιτυγχάνουν σε όλους τους υπόλοιπους τομείς. Μπορεί να φαίνομαι υπερβολικός, αλλά το λιγότερο που μπορώ να χαρακτηρίσω ένα τέτοιο έργο είναι αριστούργημα! Από που να ξεκινήσω ; Aπό την χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών ; Από τις συνεχείς ανατροπές σε σημείο να φαίνονται όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας σαν πιθανοί ύποπτοι ; Aπό τον Liam Neeson, που το όνομα του και μόνο αποτελεί εγγύηση, αλλά εδώ στα πρώτα του βήματα λίγο πριν την «Λίστα του Σίντλερ» και το εισιτήριό του στο Hollywood, δίνει μια από τις πιο ανατριχιαστικές ερμηνείες της ζωής του ; Η από το απρόσμενο φινάλε που ανατρέπει όσα έβλεπες μέχρι εκείνη την στιγμή ; Για όλα αυτά και πολλά ακόμη, αλλά το σταματάω εδώ καθώς η παραμικρή λέξη μου μπορεί να θεωρηθεί spoil.

Θυμάμαι την εποχή που είχε κυκλοφορήσει το πρώτο «Saw», όλοι το θεωρούσαν σαν το καλύτερο θρίλερ της δεκαετίας. Εγώ πάλι το θεωρούσα το πιο υπερεκτιμημένο. Δεν λέω, καλή ταινία που άφησε εποχή και ο James Wan δυνατός σκηνοθέτης, αλλά κατά την γνώμη μου έπασχε από σενάριο. Τρύπες στην πλοκή, πομπώδεις διάλογοι, αχρείαστες υποπλοκές, γενικά ένα μπάχαλο...και μόνο που την συγκρίνουν μερικοί με το «Se7en» ή το «Silence of the Lambs» με τρελαίνει...Ας μην υπήρχε το σεναριακό εύρημα στο φινάλε και βλέπαμε αν θα είχε κάνει την επιτυχία που έκανε. Καλά, για τις ανεκδιήγητες συνέχειες του ας μην μιλήσω καλύτερα...Τέσπα, ξέφυγα πάλι...Αν αποφασίσω ποτέ να του κάνω review θα αναλύσω και τα θετικά του, που δεν ήταν και λίγα εδώ που τα λέμε.
Σε σχετική συζήτηση με έναν φίλο λοιπόν του έκανα την εξής ερώτηση «Tι το τόσο ιδιαίτερο είχε αυτή η ταινία ;»
Η απάντησή του ήταν πως «Καθ' όλη την διάρκεια, ο δολοφόνος είναι μπροστά στα μάτια σου κι εσύ δεν τον βλέπεις μέχρι να έρθει η τελευταία σκηνή».
Κι όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Στο «Saw» ο δολοφόνος δεν είναι μπροστά στα μάτια σου, αλλά μπροστά στα μάτια των πρωταγωνιστών. Αυτοί είναι που δεν τον αντιλαμβάνονται, εμείς δεν βλέπουμε τίποτα. Για την ακρίβεια θα έλεγα πως ανήκει σε αυτή την κατηγορία των whodunit ταινιών που δεν σε αφήνουν με τίποτα να μαντέψεις την ταυτότητα του δολοφόνου, όσο έξυπνος και παρατηρητικός κι αν νομίζεις πως είσαι. Κι αν ανήκεις σε αυτούς που δεν την έχουν δει ακόμα και νομίζεις πως μετά από όσα είπα σε προϊδέασα και μπορεί να πέσεις μέσα στις μαντεψιές σου, τότε είσαι γελασμένος και σε προκαλώ να το κάνεις.

Οι «Υποψίες» όμως είναι της άλλης σχολής. Σου δίνει κάποιους πιθανούς υπόπτους κι εσύ καλείσαι να βρεις τον ένοχο. Και για να μην νομίζετε πως έγραψα όλα τα παραπάνω χωρίς λόγο, η φράση «καθ' όλη την διάρκεια, ο δολοφόνος είναι μπροστά στα μάτια σου κι εσύ δεν τον βλέπεις μέχρι να έρθει η τελευταία σκηνή» στην προκειμένη περίπτωση ισχύει 100%. Όχι μόνο μπροστά στα μάτια σου, αλλά και κάτω από την μύτη σου, όλη η ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος δεν κάνει καμία προσπάθεια να κρύψει τίποτα, σου φωνάζει μες τα μούτρα «Αυτός/ή είναι!» κι όμως εσύ επιμένεις να ψάχνεις αλλού...μέχρι να έρθει το φινάλε κι εσύ να θες να την ξαναδείς από την αρχή για να καταλάβεις που γελάστηκες.

Ίσως τα παραπάνω να θεωρηθούν spoil, αν ναι ελάτε να με μουντζώσετε. :P
Αν πάλι δεν σας βοηθήσουν στην επίλυση του μυστηρίου, τότε ενισχύονται τα λεγόμενά μου πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα και πιο περίτεχνα θρίλερ των '90s. Από την άλλη βέβαια ίσως να είμαι και υπερβολικός. Στην εποχή της η ταινία πάτωσε στις εισπράξεις και οι κριτικές ήταν από μέτριες έως κακές. Και μέχρι σήμερα δεν θα έλεγα πως αναγνωρίστηκε, εδώ καλά καλά δεν μπορείς να την βρεις σε dvd. Πολλοί μιλάνε για «μία από τα ίδια» και ίσως να είναι έτσι, δεν είμαι και ο πιο ψαγμένος σινεφίλ (σιχαίνομαι τον όρο), οπότε μπορεί κάτι παρόμοιο να έχουμε δει σε άπειρες ταινίες και να μην το γνωρίζω. Κι εδώ που τα λέμε τίποτα στις «Υποψίες» δεν είναι πρωτότυπο, αλλά για μένα δεν έχει και τόση σημασία τι δείχνεις, όσο ο τρόπος που το δείχνεις. Μπορεί κάποιος πιο ενημερωμένος που θα την δει σήμερα να καταλάβει αμέσως που το πάει και μετά να αναρωτιέται τι παπαριές έλεγε αυτός ο καραγκιόζης στην κριτική του. Πάσο. Εμένα πάντως μου άρεσε. Για την ακρίβεια την θεωρώ από τις πιο υποτιμημένες όλων των εποχών. Ήταν και η ηλικία μου τέτοια που δεν είχα εμπειρία σε mindfuck ταινίες με ανατρεπτικό φινάλε, αυτή ήταν η πρώτη, αν και την έχω ξαναδεί άπειρες φορές από τότε και δεν έχει αλλάξει η άποψή μου για αυτή. Eίμαι συναισθηματικά δεμένος μαζί της και δεν μπορώ να κρίνω αντικειμενικά. Οπότε δεν την προτείνω σε κανέναν. Δείτε την μόνο αν είστε στη φάση που ήμουν κι εγώ όταν την είδα. Αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε. Το μόνο που έχω να προσθέσω πάντως είναι πως την επόμενη μέρα είδαμε το «Usual Suspects» (αντικειμενικά καλύτερη ταινία σε πολλούς τομείς), αλλά προσωπικά  δεν μου έκανε και ιδιαίτερη εντύπωση. 
Τα συμπεράσματα δικά σας. Όπως και η επιλογή.

Βαθμολογία: Xμμμ τι να πω...ας πούμε ένα 8/10, αλλά κρατιέμαι...

Υ.Γ. Liam είσαι τεράστιος αγόρι μου ! Από εκείνη την μέρα και μετά έγινες από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς και σε παρακολουθώ παντού, ακόμα κι όταν παίζεις σε σκουπίδια ! 10/10 για την ερμηνεία σου (και τις ερμηνείες των υπολοίπων βεβαίως βεβαίως) !

Κάθαρση (2009)

Σκηνοθεσία: Φωκίων Μπόγρης
Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Μουρίκης, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Κώστας Στεφανάκης, Χρήστος Νάτσιος

Συντάκτης: Thodoris KL

Ο Έστεμπαν (Κώστας Στεφανάκης) έρχεται στην Αθήνα έχοντας χάσει τη δουλειά του ως μπάτσος. Μένει μαζί με τον ανάπηρο θείο του (Μπάμπης Κούρτης) και αναζητά εργασία. Είναι άφραγκος και απογοητευμένος. Τον πλησιάζει ο διευθυντής ασφάλειας (Χρήστος Νάτσιος) και του αναθέτει να καθαρίσει δύο απο τους πιό επικίνδυνους εγκληματίες στην πόλη: Ο Μάνθος (Βαγγέλης Μουρίκης) και ο Μπαχράμης (Βαγγέλης Αλεξανδρής) είναι αυτοί που κανείς δεν μπορεί να πιάσει επίσημα - προστασία, drugs, παράνομα sex shops, όλα παίζουν. Ο Έστεμπαν γίνεται στόχος όχι μόνο για τον υπόκοσμο αλλά και για τα «αφεντικά» του. Μια ιστορία προσωπικής εκδίκησης, μέσα στην καρδιά της πόλης, με φόντο τον κόσμο της μαφίας και την πολιτική διαφθορά.

Ο δημιουργός της πιο cult ταινίας της περασμένης δεκαετίας («η Επιστροφή των Καθαρμάτων», μια άτυπη συνέχεια των οriginal «Καθαρμάτων» του Αλέξανδρου Διαμαντή) ξαναχτυπά με μία αιματοβαμμένη φάρσα - θρίλερ η οποία αποτίει φόρο τιμής στην βιντεο-εποποιία της δεκαετίας του '70 και του '80 και προσφέρει στιγμές απενοχοποιημένης trash διασκέδασης. Τελείως ανεξάρτητη, χωρίς μεγάλους χορηγούς και χρηματοδότες από πίσω της, κατά το ρητό do-it-yourself (punk καταβολής). Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, εκτός από τους γίγαντες Κώστα Στεφανάκη και Βαγγέλη Μουρίκη, συναντάμε σε ρόλους συμβολικούς και δύο γνώριμες μορφές του ελληνικού ερωτικού σινεμά της δεκαετίας του '70 και του '80: την Τίνα Σπάθη και τον Τέλη Σταλόνε (όπως είναι το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο). Επίσης μια σύντομη εμφάνιση κάνει και ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης (Σπιρτόκουτο, Ψυχή στο Στόμα).

Την ταινία την είδα πρόσφατα σχετικά και σε γενικές γραμμές την βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με τα λόγια του δημιουργού είναι μια ταινία που δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, αν και τον βρίσκω μάλλον μετριόφρων. Πρόκειται για ένα cult exploitation θρίλερ εκδίκησης που δίχασε κοινό και κριτικούς. Προσωπικά θεωρώ υπερβολικές και τις δύο πλευρές, και αυτούς που πάνε να την παρουσιάσουν σαν διαμάντι, αλλά και αυτούς που πάνε να την παρουσιάσουν σαν σκουπίδι. Ο Φωκίωνας είναι επηρεασμένος από τα αμερικανικά revenge films της δεκαετίας του '70, αλλά και από τα ιταλικά gialli, είδη που αμφότερα έχουν εξαφανιστεί από τον κινηματογραφικό χάρτη. Η εξέλιξή του λοιπόν σαν κινηματογραφιστή σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του είναι αξιοθαύμαστη. Δείχνει πως αγαπάει αυτό που κάνει και μπράβο του. Τα πολιτικά μηνύματα καυστικά και επίκαιρα, όσο χύμα κι αν μας τα παρουσιάζει για μένα είναι πιο εύστοχα από όσα μας λένε γενιές αγγελοπουλικών χρόνια τώρα. Οι σκηνές των φόνων πολύ δυνατές (όπως πρέπει) και ευφάνταστες, με αληθοφανή ειδικά εφέ.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν χτυπητές αδυναμίες και, πιστέψτε με, δεν το λέω κακοπροαίρετα, αλλά δεν δικαιολογούνται από τον χαμηλό προυπολογισμό. Στην τελική οι καλύτερες ταινίες για μένα είναι αυτές που οι δημιουργοί τους τις γύρισαν με ελάχιστα έως και καθόλου χρήματα και αποδείχθηκαν αριστουργήματα: «Clerks», «Psycho», «El Mariachi», «Night of the Living Dead», «Last House on the Left», «Κing of NY», «Texas Chainsaw Massacre», «Henry: Portrait of a Serial Killer» και πολλές ακόμα, οι περισσότερες από αυτές αγαπημένες ταινίες του Φωκίωνα από όσο ξέρω, που έχουν επηρρεάσει βαθύτατα την δουλειά του. Για να μην μιλήσω και για τον πατριάρχη των b-movies, Roger Corman που γύριζε τις ταινίες του σε δυο τρεις μέρες και με σκηνικά άλλων ταινιών, αλλά το στυλ του έχει επηρεάσει τους περισσότερους κινηματογραφιστές των επόμενων γενεών. Βέβαια από την άλλη, ίσως και να υπάρχει εσκεμμένα αυτός ο ερασιτεχνισμός και το παρείστικο feeling, για να διατηρείται το b-movie κλίμα της ταινίας, ποιος ξέρει ; Ή ίσως να λέω και βλακείες...

Kαι κάτι τελευταίο: σχετικά πρόσφατα ο Φωκίων γύρισε κάποια βιντεοκλίπς σε διάφορους ράππερς όπως ο Θύτης και ο Κανόν. Εκεί η δουλειά του ήταν πολύ καλή και επαγγελματικού επιπέδου. Βέβαια δεν γυρίζονται οι ταινίες και τα βιντεοκλίπς με τον ίδιο τρόπο, ούτε με τα ίδια χρήματα, παρόλα αυτά φαίνεται πως έχει εξελιχθεί ακόμα περισσότερο. Είμαι σίγουρος πως στο μέλλον θα δούμε μεγάλα πράγματα !

Βαθμολογία: 5/10

Το Αφεντικό της Νέας Υόρκης / King of New York (1990)

Σκηνοθεσία: Abel Ferrara
Πρωταγωνιστούν: Christopher Walken, David Caruso, Laurence Fishburne, Wesley Snipes

Συντάκτης: Thodoris KL

Ένας πρώην βαρώνος ναρκωτικών, ο Frank White (Christopher Walken), επιστρέφει από τη φυλακή αποφασισμένος να εξαφανίσει τον ανταγωνισμό και να προσφέρει τα κέρδη του στους αναξιοπαθούντες και στα χαμηλά οικονομικά στρώματα της Νέας Υόρκης σε αυτή τη στιλάτη και πολύ βίαιη μοντέρνα εκδοχή του Ρομπέν των Δασών.

Έξοχος συνδυασμός κλασσικού hood movie των 90's (Colours, Boyz n the Hood, Menace 2 Society, New Jack City, Do the Right Thing κτλ) - στην πολύ πρώιμη μορφή τους γιατί η συγκεκριμένη ήταν μια από τις πρώτες που καθιέρωσαν το είδος - και γκανγκστερικού θρίλερ (Godfather, Scarface, the Goodfellas, Carlito's Way, τα ονόματα τα ξέρετε). Παρόλα αυτά αν είστε φαν των παραπάνω ταινιών μην περιμένετε να δείτε κάτι παρόμοιο. Ο Abel Ferrara έχει καθαρά δικό του στυλ και, αν εξαιρέσουμε την περίοδο που είχε μπλέξει με το Hollywood, ποτέ δεν φτιάχνει μια ταινία που να θυμίζει άλλες. Ο χαμηλός σχετικά προϋπολογισμός και η arthouse σκηνοθεσία ίσως να ξενίσουν μερικούς, αλλά όποιος της δώσει μια δεύτερη ευκαιρία και εστιάσει στην ονειρική ατμόσφαιρα και το βαθύτερο κοινωνικό σχόλιο δεν θα βγει χαμένος.

Ειδική αναφορά πρέπει να κάνω στο εξαιρετικό hip-hop soundtrack της ταινίας, κάτι που εκείνη την εποχή δεν ήταν και τόσο συνηθισμένο, αν εξαιρέσουμε τα πρώτα φιλμ των 80's που ασχολιόντουσαν με την κουλτούρα του hip-hop, όπως τα «Wild Style» και «B-Street». To soundtrack λοιπόν, αντί για τα συνηθισμένα rap και r&b χιτάκια που σκαρφάλωναν στα charts την δεκαετία του '90, είναι γεμάτο από underground βρωμόμπιτα και μεταξύ άλλων περιέχει και κομμάτια από τον πρώτο gangsta rapper στην ιστορία, τον Schooly D. Ο ράπερ από τότε ξεκίνησε μια συνεργασία με τον σκηνοθέτη, που θα συνεχιστεί και στην επόμενη ταινία του το «Bad Lieutenant» (1992), αλλά εκεί δυστυχώς θα αναγκαστούν να αφαιρέσουν τα κομμάτια λόγω πνευματικών δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα ο Jimmy Page των Led Zeppelin μήνυσε τον Schooly D επειδή δεν είχε νόμιμη άδεια για το κομμάτι του «Signifying Rapper», το οποίο δανειζόταν ηχητικό δείγμα (sample) από το «Kashmir». Βέβαια, μετά από μερικά χρόνια, ο ίδιος ο Page δεν είχε πρόβλημα να παίζει την μελωδία του και μάλιστα με την συνοδεία συμφωνικής, στο «Come With Me» του Puff Daddy, από το soundtrack του «Godzilla». Φαίνεται ήταν τα λεφτά...αισθήματα που τον κάνανε να αλλάξει γνώμη για την χρήση των samples, αλλά ας μην επεκταθώ γιατί ξεφύγαμε από το θέμα μας.

Στα της ταινίας τώρα, σήμερα θεωρείται cult, όπως και όλες του Ferrara άλλωστε, και ο χαρακτήρας του Frank White κλασικός, κάτι αντίστοιχο με αυτόν του Tony Montana που υποδύθηκε με πάθος ο Al Pacino στο «Scarface» του Brian De Palma. O ράπερ Notorious B.I.G. βαθιά επηρεασμένος από την ιδιαίτερη προσωπικότητα του White χρησιμοποίησε το όνομά του σαν σαν δεύτερο καλλιτεχνικό ψευδώνυμο και έγραψε το ομώνυμο κομμάτι «King of N.Y.» βασισμένος στην ταινία.

Βαθμολογία: 8/10

Κραυγή... (1964)

Σκηνοθεσία: Κώστα Ανδρίτσος
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Φούντας, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιώργος Μούτσιος, Ιλύα Λιβυκού, Παύλος Λιάρος

Συντάκτης: Thodoris KL

Ο υπαστυνόμος Γιώργος Μέρκος είναι τόσο απορροφημένος από τα καθήκοντά του, ώστε δεν βρίσκει ποτέ καιρό να γνωρίσει τους συγγενείς της Άννας, της κοπέλας που αγαπά.
 
Film noir παραγωγής 1964, ένας ενδιαφέρων συνδυασμός αστυνομικού θρίλερ και αισθηματικού δράματος, σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου.
Προσωπικά δεν θεωρώ πως είναι στο ίδιο επίπεδο με άλλα noir αριστουργήματα εκείνης της εποχής όπως ήταν το ''Έγκλημα στα παρασκήνια''ή ο ''Εφιάλτης'' , αλλά υπάρχουν κάποια στοιχεία που καθιστούν την θέαση της αρκετά ευχάριστη, ιδίως για τους φαν του είδους.
Κάποια από αυτά είναι:

1) To σχετικά πρωτότυπο για τα δεδομένα του είδους σενάριο του Νίκου Φώσκολου, που αφηγείται τη ζωή του υπαστυνόμου Μέρκου (Γιώργος Φούντας) και την σχέση του με την Άννα (Μαίρη Χρονοπούλου), και πως η υπερβολική αφοσίωση που δείχνει στο επάγγελμά του στέκεται εμπόδιο στο μέλλον τους. Παράλληλα παρακολουθούμε τον πρωταγωνιστή να ασχολείται στις βάρδιες του (ή και καθ' υπέρβαση αυτών) με διάφορες υποθέσεις φόνων και βιασμών.

2) Ο τρόπος που επινόησε ο Αλέκος Πετράτος (Γιώργος Μούτσιος) για να δολοφονήσει τη γυναίκα του (Ίλια Λιβυκού) και να θεωρηθεί υπεράνω πάσης υποψίας, ήταν πανέξυπνος.

3) Η σκηνή με την ανάκριση των υπόπτων στο γηπεδάκι του μπάσκετ είναι σκηνή ανθολογίας κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, με ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, πολύ καλές ερμηνείες από το δίδυμο Φούντας - Λιάρος και δηλητηριώδεις ατάκες από τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Παύλο Λιάρο ( έχει ακουστεί μάλιστα πως μεγάλο μέρος της συνομιλίας τους σε εκείνη την σκηνή βασιζόταν στον αυτοσχεδιασμό)

4) Το μουσικό θέμα της ταινίας σε στίχους Νίκου Φώσκολου και σύνθεση Γιώργου Κατσαρού είναι απλά εκπληκτικό, όπως εκπληκτική είναι και η ερμηνεία της Μάρως Κοντού (σε μια πραγματικά σπάνια στιγμή που ερμηνεύει το κομμάτι, αλλά δεν εμφανίζεται καθόλου στην ταινία). Το τραγούδι λέγεται Κραυγή κι αυτό, στους τίτλους όμως αναφέρεται ως ''Η Μπαλάντα της Νύχτας''.

5) Το κατάμαυρο και συνάμα συγκινητικό φινάλε του.

Εν κατακλείδι, πιστεύω πως αν είχανε στην διάθεσή τους έναν μεγαλύτερο προϋπολογισμό, αν αποφεύγονταν κάποιες σεναριακές ευκολίες και αν υπήρχε κάποια συνοχή ανάμεσα στις επιμέρους ιστορίες μυστηρίου της ταινίας, θα μιλάγαμε για μία από τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού film noir. Aκόμα κι έτσι όμως, δεν παύει να αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πρόταση για όσους αγαπάνε τα αστυνομικά μυστήρια και τον παλιό καλό ασπρόμαυρο ελληνικό κινηματογράφο. 

Βαθμολογία: 6/10

Μια Απλή Διατύπωση / Una Pura Formalità (1994)

Σκηνοθεσία: Giuseppe Tornatore
Πρωταγωνιστούν: Gérard Depardieu, Roman Polanski

Συντάκτης: Thodoris KL

Κατά την διάρκεια μιας νύχτας με καταιγίδα ένας άντρας σε ημίτρελη κατάσταση, εντοπίζεται από τις τοπικές αρχές να τρέχει γυμνός σε ένα σκοτεινό δάσος. Τον σταματούν για εξακρίβωση στοιχείων, αλλά αυτός δεν έχει πάνω του ούτε ταυτότητα, ούτε μπορεί να αποδείξει ποιος είναι ή ποιος ήταν τέλος πάντων. Οδηγείται σε ένα τρισάθλιο και ετοιμόρροπο αστυνομικό τμήμα στην μέση του πουθενά. Ο επιθεωρητής... Λεονάρντο ντα Βίντσι τον αναγνωρίζει αμέσως. Είναι ο αγαπημένος του συγγραφέας, ο διάσημος Όνωφ, δημιουργός εξαιρετικών λογοτεχνικών κειμένων και μάλιστα το τελευταίο του το διάβαζε μέχρι πριν από λίγο και τώρα το έχει στο συρτάρι του. Σχεδόν απολογείται για την ανάρμοστη συμπεριφορά των αστυνομικών που τον συνέλαβαν. Κι ενώ είναι έτοιμος να τον στείλει σπίτι του, οι συνάδελφοί του φέρνουν στο τμήμα μέσα σε ένα τσουβάλι ένα πτώμα που δολοφονήθηκε άγρια εκείνο το πρωί στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Υποψιάζεται πως ο συγγραφέας εμπλέκεται στην δολοφονία και αποφασίζει να συνεχίσει την ανάκριση. Παρόλα αυτά ο τελευταίος φαίνεται να μην έχει πρόσφατες μνήμες, δεν θυμάται τίποτα, ούτε για την δολοφονία, αλλά ούτε τι έκανε εκείνο το πρωί και πως κατέληξε να περιφέρεται στο δάσος.

Από τον σκηνοθέτη της αγαπημένης ταινίας των σινεφίλ (Σινεμά ο Παράδεισος) ένα αστυνομικό θρίλερ δωματίου, γάλλο-ιταλικής παραγωγής, που θυμίζει θεατρικό, καθώς οι δύο πρωταγωνιστές με τις εξαιρετικές τους ερμηνείες, κουβαλάνε όλη την ταινία στην πλάτη τους.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αποτελείται από έναν διάλογο ανάμεσά τους, ενώ ο Τζ. Τορνατόρε μας καθηλώνει με μια σκοτεινή αισθητική και αξιοθαύμαστη απλότητα. Συνδυάζει με έξοχο τρόπο το μυστήριο, το σασπένς, τον ψυχολογικό τρόμο και το ανθρώπινο δράμα.

Πρόκειται για μια γοητευτική αλληγορία, σχετικά με το νόημα της ζωής και του θανάτου, αλλά δεν θα πω τίποτα παραπάνω για να μην αποκαλύψω την ανατροπή του φινάλε σε όσους δεν το έχουν δει.

Σημείωση: Aναζητήστε την αυθεντική έκδοση με τους Γαλλικούς διαλόγους κι όχι την μεταγλωτισμένη στα Ιταλικά που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.

Βαθμολογία: 9/10