Ο Αστραπόγιαννος (1970)

Σκηνοθεσία: Νίκος Τζίμας
Πρωταγωνιστούν: Νίκος Κούρκουλος, Νίκη Τριανταφυλλίδη

Συντάκτης: Καλόγερος

Η μούρη τού Κούρκουλου, γενικά, δεν μου είναι και πολύ αρεστή. Δεν έχω δει άλλες ταινίες του, μόνο αποσπάσματα και υποθέσεις, αλλά είμαι σίγουρος πως παίζει παντού ρόλους του ίδιου στυλ, μακάρι να είχα δει κι άλλες ταινίες να υποστηρίξω τη δήλωσή μου, όμως αυτό δεν νομίζω να συμβεί ποτέ, αφού δεν θα βάλω εύκολα να δω ταινία που πρωταγωνιστεί. Παρόλα αυτά, αυτό δεν είναι το πρόβλημά μου με τον Αστραπόγιαννο... Η ταινία βασίζεται σε πραγματικό πρόσωπο, τον Γιάννο "Αστραπόγιαννο", αλλά απλώς βασίζεται, δεν είναι η πραγματική ιστορία του Αστραπόγιαννου, την οποία κάποιος μπορεί να ψάξει και να διαβάσει εάν ενδιαφέρεται.

Στην ταινία ο Αστραπόγιαννος, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους, επιστρέφει στο χωριό του για να ξεκινήσει μία νέα ζωή, αλλά αντιλαμβάνεται πως η ζωή των συγχωριανών του δεν έχει αλλάξει, αφού ένας τσιφλικάς τους έχει πάρει τη γη, τους βάζει να δουλεύουν και τα λεφτά που τους δίνει δεν φτάνουν για να ζήσουν αξιοπρεπώς. Συνεπώς, αρχίζει μία σύγκρουση μεταξύ του τσιφλικά και του Αστραπόγιαννου, με τον τελευταίο να επιστρέφει στα βουνά με σκοπό να αποδώσει δικαιοσύνη.

Σέβομαι το ότι η κεντρική ιδέα είναι να δοθεί μία εικόνα της πραγματικότητας εκείνης της εποχής, όπου οι άνθρωποι υπέφεραν από μεγαλογαιοκτήμονες (τσιφλικάδες), που τους είχαν πάρει τη γη και τους εκμεταλλεύονταν αφήνοντάς τους να ζουν στην εξαθλίωση. Η υπόθεση είναι παρόμοια με πολλά γουέστερν, γι' αυτό και συμπεριλαμβάνω την ταινία στα "φασολάδα γουέστερν" (χωρίς, εννοείται, να το λέω υποτιμητικά).

Ο "Αστραπόγιαννος", όμως, έχει αφενός τον Νίκο Κούρκουλο, ο οποίος δεν είναι ιδιαίτερα πειστικός στον ρόλο του και αφετέρου οι σκηνές που υποτίθεται πως έχουν ένταση σε κάνουν απλώς να χασμουριέσαι, επειδή δεν βρίσκεται ακριβώς κάποιο νόημα σε όσα γίνονται. Η ταινία, επίσης, έχει έντονο και το ρομαντικό στοιχείο, το οποίο εμένα προσωπικά με απωθεί και το χειρότερο είναι πως καθορίζει πολλά πράγματα στην εξέλιξη της υπόθεσης, τα οποία δείχνουν παράλογα, όπως και πολλές φορές, γενικά, φαίνεται να μην υπάρχει μία λογική συνέχεια στα συμβάντα. Πρόσωπα μπαίνουν από το πουθενά και αποφασίζουν τι θα γίνει στη συνέχεια, γι' αυτό και δεν είναι πειστικά όσα γίνονται.

Εν κατακλείδι, η ταινία βλέπεται, δεν είναι για πέταμα, μόνο αν την αγοράζατε θα ήταν πεταμένα λεφτά. Αν ήταν κάποιος καλός στη θέση τού Κούρκουλου, τότε θα ήταν κάπως ανώτερη.

Βαθμολογία: 6/10

Το δικό μας Cinefil

Μετά από ανοιχτή πρόσκληση του Cinefil, ενός θεματικού μπλογκ για τον κινηματογράφο, όπως και το δικό μας, παραθέτουμε τις απαντήσεις μας σε ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με ηθοποιούς, σκηνοθέτες και, βεβαίως, ταινίες.

Η λίστα του Καλόγερου:

Αγαπημένος ξένος ηθοποιός: 
Al Pacino
Αγαπημένος Έλληνας ηθοποιός: 
Φραγκίσκος Μανέλλης
Αγαπημένη ξένη ηθοποιός: 
Marilyn Monroe
Αγαπημένη Ελληνίδα ηθοποιός:
(Δεν έχω προς το παρόν)
Αγαπημένος ξένος σκηνοθέτης: 
Alfred Hitchcock
Αγαπημένος Έλληνας σκηνοθέτης: 
(Δεν έχω προς το παρόν)
Ποιον ρόλο θα ήθελα να υποδυθώ και από ποια ταινία: 
The man with no name από την τριλογία τού Sergio Leone (Για μια χούφτα δολάρια, Μονομαχία στο Ελ Πάσο, Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος).
Ταινία που επιθυμώ πολύ να δω και δεν το έχω καταφέρει: 
The Mercenary (1968)
Ταινία κινουμένων σχεδίων που θέλω να δω: 
Robin Hood (1973)
Ταινία που έχω... λιώσει: 
Scarface (1983)

 Η λίστα του Thodoris KL:

Αγαπημένος ξένος ηθοποιός:
Vincent Price
Αγαπημένος Έλληνας ηθοποιός:
Σωτήρης Μουστάκας
Αγαπημένη ξένη ηθοποιός:
Kathy Bates
Αγαπημένη Ελληνίδα ηθοποιός:
Μαίρη Αρώνη
Αγαπημένος ξένος σκηνοθέτης:
Alfred Hitchcock
Αγαπημένος Έλληνας σκηνοθέτης:
Γιώργος Τζαβέλας
Ποιον ρόλο θα ήθελα να υποδυθώ και από ποια ταινία:
Του Dr. Young από το «Deep Throat» \m/
Ταινία που επιθυμώ πολύ να δω και δεν το έχω καταφέρει:
The Gold Rush / Ο Χρυσοθήρας (1925)
Ταινία κινουμένων σχεδίων που θέλω να δω:
Persepolis (2007)
Ταινία που έχω... λιώσει:
Night of the Living Dead (1968)

Η λίστα του Aldark

Αγαπημένος ξένος ηθοποιός:
Al Pacino + Robert De Niro
Αγαπημένος Έλληνας ηθοποιός:
Ντίνος Ηλιόπουλος
Αγαπημένη ξένη ηθοποιός:
(Δεν έχω προς το παρόν)
Αγαπημένη Ελληνίδα ηθοποιός:
Τζένη Καρέζη
Αγαπημένος ξένος σκηνοθέτης:
Martin Scorsese
Αγαπημένος Έλληνας σκηνοθέτης:
Αλέκος Σακελλάριος
Ποιον ρόλο θα ήθελα να υποδυθώ και από ποια ταινία:
Nicky Santoro (Joe Pesci στο Casino (1995))
Ταινία που επιθυμώ πολύ να δω και δεν το έχω καταφέρει:
Novecento (1976)
Ταινία κινουμένων σχεδίων που θέλω να δω:
Έχω δει τόσες... Αλλά το Tangled (2010) όχι ακόμα!
Ταινία που έχω... λιώσει:
Scarface (1983) + American Beauty (1999)

Η Μεγάλη Μονομαχία / The Grand Duel (1972)

Σκηνοθέτης: Giancarlo Santi
Πρωταγωνιστούν: Lee Van Cleef, Alberto Dentice

Συντάκτης: Καλόγερος

Ο Lee Van Cleef έχει αφήσει εποχή στα σπαγγέτι γουέστερν και όχι τυχαία. "Η Μεγάλη Μονομαχία" οπωσδήποτε δεν είναι η καλύτερη ταινία του, αλλά δεν παύει να είναι απολαυστικός όταν κρατάει εξάσφαιρο περίστροφο και στο στόμα έχει την πίπα του ή πούρο. Σπουδαίο ηθοποιό δεν τον θεωρώ, αλλά σε αυτό το είδος είναι άψογος και από τους λίγους που το κάνουν τόσο καλά. Γνωστός είναι κυρίως από το "Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος", όπου έπαιζε τον Αγγελομάτη, ή αλλιώς "Κακό". Στη "Μεγάλη Μονομαχία", ωστόσο, ο ρόλος του είναι πιο "ρομαντικός", αφού υποδύεται έναν πρώην σερίφη που σώζει έναν νεαρό καταζητούμενο από τα δόντια των κυνηγών επικηρυγμένων, για άγνωστη αιτία.

Ενώ όταν τελείωσε την ταινία είχα την εντύπωση πως είδα ένα ακόμα τυπικό γουέστερν, όπου ξεχωρίζει ο Lee Van Cleef, η υπόθεση δεν είναι τόσο τυπική. Η ταινία προσπαθεί να ενσωματώσει μία πλοκή και ατμόσφαιρα που τείνουν σε "μυστηρίου" σε ένα παραδοσιακό γουέστερν με μονομαχίες και πολύ μπαμ-μπουμ. Το μπαμ-μπουμ είναι πετυχημένο, αλλά η υπόθεση δεν σε κρατάει σε αγωνία. Αντί για αυτό, σε αφήνει με ένα ερωτηματικό στο κεφάλι μέχρι να απαντηθεί το ερώτημα. Ο σκηνοθέτης δεν έχει την κατάλληλη δεξιοτεχνία για να σε κάνει να θέλεις πραγματικά τη συνέχεια. Αν το κατάφερνε αυτό, τότε η ταινία δεν θα έκανε μόνο για τους γουέστερν φαν, αλλά και άλλοι θα μπορούσαν να την δουν ευχάριστα.

Οι κακοί της ταινίας είναι τρία αδέρφια, ένας μαλάκας σερίφης, ένας μαλάκας κι ένας ισχυρός μαλάκας. Ο "μαλάκας σκέτο" δείχνει να προσπαθεί να κάνει μία αξέχαστη ερμηνεία, αλλά δεν το καταφέρνει. Ίσως αξέχαστη να μας μείνει η ασχήμια του. Κάτι είναι κι αυτό.

Και φτάνω σε άλλο έναν επίλογο γουέστερν, όπου πρέπει να παραδεχτώ με βαριά καρδιά πως αυτή η ταινία θα αρέσει μόνο σε φαν των γουέστερν, όχι σε άσχετους με το είδος. Και οι γούεστερν φαν, βέβαια, δεν νομίζω να ενθουσιαστούν, αφού ούτε εγώ ενθουσιάστηκα, απλώς είναι Lee Van Cleef και ταινίες που πρωταγωνιστεί δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητες.

Βαθμολογία: 7/10

Η Αιχμάλωτος της Ερήμου / The Searchers (1956)

Σκηνοθεσία: John Ford
Πρωταγωνιστούν: John Wayne, Jeffrey Hunter, Vera Miles, Ward Bond

Συντάκτης: Καλόγερος

Για τον John Wayne συνήθως δεν χρειάζονται συστάσεις μιας και είναι θρύλος στο είδος των γουέστερν και όποιος ξέρει από γουέστερν ξέρει και από John Wayne, αφού άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών του είναι γουέστερν και έχει κάνει πολλές ταινίες. Εγώ δεν τον έχω σαν θεό του κινηματογράφου, όπως πολλοί, και μάλιστα δεν τον θεωρώ καν από τους καλύτερος, αλλά λίγες είναι οι ταινίες που έχω δει με αυτόν. Η αλήθεια είναι πως έχει ένα στυλ, σου δίνει την εντύπωση μιας ηγετικής μορφής, ένας γενναίος άντρας, δυνατός, ατρόμητος... σκληρό καρύδι, που λέμε. Όλα του τα γουέστερν, όμως, είναι αμερικάνικα και εγώ τα αμερικάνικα δεν τα πολυ-συμπαθώ. Αλλά "Η Αιχμάλωτος της Ερήμου" ήταν μία ευχάριστη έκπληξη.

Ο John Wayne υποδύεται έναν σκληροτράχηλο βετεράνο τού Εμφυλίου πολέμου, ο οποίος ψάχνει να βρει τις ανιψιές του που απήχθησαν από Ινδιάνους. Μιας και μιλήσαμε για Ινδιάνους, ο ρόλος των Ινδιάνων στα αμερικάνικα γουέστερν είναι ένας από τους λόγους που με κάνει να μη τα βλέπω με καλό μάτι, αφού πάντα τους παρουσιάζουν ως κακούς και τους βάζουν να επιτίθενται χωρίς προφανή λόγο σε όποιον βρουν μπροστά τους. Και, βεβαίως, μπροστά τους πάντα τυγχάνει να βρίσκονται καλοπροαίρετοι Αμερικάνοι πολίτες. Γενικά, θα συναντήσει κανείς αρκετά προπαγανδιστικά μηνύματα σε τέτοια γουέστερν. Τέλος πάντων.

Ο ρόλος τού Ethan Edwards είναι κομμένος και ραμμένος στα (σχεδόν) 2 μέτρα τού John Wayne, με την παρουσία τού "πιτσιρικά" Jeffrey Hunter να κάνει την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας πιο ευχάριστη και απολαυστική. Σε αυτό συμβάλει και η κωμικο-δραματική σχέση του με την Vera Miles. Δεν είναι ένα απλό γουέστερν, αλλά μία περιπέτεια με σκοπό τη διάσωση δυο κοριτσιών που όσο προχωράει αποκτά περισσότερη αγωνία και ενδιαφέρον. Δεν είναι κανένα αριστούργημα (ούτε καν πλησιάζει), αλλά ανώτερο από άλλα γουέστερν, χωρίς να ευθύνεται γι αυτό η παρουσία τού John Wayne, ο οποίος δεν έχει και πολλές επιλογές όταν είναι να υποδυθεί κάποιον κινηματογραφικό χαρακτήρα, αφού δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο. Συγχαρητήρια πρέπει να δοθούν κυρίως στον σκηνοθέτη και στον συγγραφέα του βιβλίου, το οποίο ενέπνευσε την ταινία. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, όλοι καλή δουλειά έκαναν.

Βαθμολογία: 8/10

Γρήγορη και Θανάσιμη / The Quick and the Dead (1995)

Σκηνοθεσία: Sam Raimi
Πρωταγωνιστούν: Sharon Stone, Gene Hackman, Russel Crowe, Leonardo DiCaprio

Συντάκτης: Καλόγερος

Η "Γρήγορη και Θανάσιμη" είναι ένα γουέστερν όχι από τα παλιά, αν και γυρίστηκε το 1995 και οι περισσότεροι θα σκεφτούν "παλιά ταινία". Και δεν διαφέρει μόνο χρονολογικά από τις παλιότερες ταινίες του ίδιου είδους. Η αισθητική, πρώτον, της ταινίας είναι εντελώς διαφορετική και δεν πρόκειται να τη συναντήσει κανείς σε παλιότερο γουέστερν, αλλά και, γενικά, νομίζω ούτε σε κανένα από αυτά που γυρίστηκαν αργότερα. Είναι μία απόπειρα του σκηνοθέτη να εντάξει το είδος αυτό, του οποίου οι ιστορίες διαδραματίζονται στο παρελθόν, σε ένα νέο κινηματογραφικό στυλ με φιγούρες να ποζάρουν σε μαύρο background προτού τραβήξουν όπλο σε μία μονομαχία, πανοραμικά και πλάγια πλάνα... Αυτό εμένα με ξενίζει που είμαι φαν των γουέστερν, αλλά δεν μπορώ να πω πως το βρήκα εντελώς απωθητικό. Αντιθέτως, το βρήκα συμπαθητικό, παρότι προτιμώ τα παλιότερα.

Η κεντρική ιδέα της υπόθεσης, εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα, είναι παραδοσιακή, κλισέ θα λέγαμε: εκδίκηση. Αλλά έχουμε μία γυναίκα που ψάχνει εκδίκηση για τον χαμένο πατέρα της και λαμβάνει μέρος σε ένα τουρνουά τραβήγματος όπλου, γιατί υποθέτω θα έχει σχέση με τον στόχο της. Στην ιστορία μπλέκονται ένας πλούσιος γέρος πιστολέρο, ένας φυλακισμένος παπάς πιστολέρο κι ένας πολύ νέος πιστολέρο.

Πρωταγωνίστρια είναι η σεξοβόμβα, που έγινε θρύλος μετά το "Βασικό Ένστικτο" όταν άνοιγε τα πόδια της και δεν φορούσε βρακάκι, Sharon Stone. Προσπαθεί να ενσωματωθεί στο ρόλο της σκληρής γυναίκας με τη ραγισμένη καρδιά, αλλά εμένα προσωπικά δεν με έπεισε και τόσο. Είναι όμορφη, πάντως, και αυτό είναι ένα συν. Μία κουκλάρα άσσος στο πιστόλι ανάμεσα σε τόσους άντρες. Και το υπόλοιπο cast είναι ενδιαφέρον: ο μεγαλόσωμος Gene Hackman, που τρία χρόνια πριν είχε πρωταγωνιστήσει σε άλλο ένα γουέστερν με τον Clint Eastwood (!), το Unforgiven. Βλέπουμε, επίσης, τον Russel Crowe, ο οποίος πρωταγωνίστησε πρόσφατα (2007) στο "Τελευταίο τρένο για τη Yuma" με τον Christian Bale, το οποίο είναι remake ενός παλιού γουέστερν. Τελευταίος ο μικρότερος της παρέας, ο οποίος δεν είναι παρά ένα νεαρό αγόρι στην ταινία, ο Leonardo DiCaprio, που επίσης πρωταγωνίστησε το 2012 στο Django Unchained τού Tarantino, ένα επικό γουέστερν.

Η ταινία έχει αρκετό πιστολίδι και εξέλιξη και έτσι καταφέρνει να κρατήσει τον θεατή σε εγρήγορση. Μολονότι γουέστερν, έχω την εντύπωση πως οι φαν των γουέστερν δεν πρόκειται να το εκτιμήσουν ιδιαίτερα. Απευθύνεται μάλλον σε αυτούς που βαριούνται τα παλιά γουέστερν και προτιμούν κάτι πιο πιασάρικο με παραπάνω δράση, ή απλώς κάτι πιο καινούργιο (γιατί και αυτό παίζει ρόλο στον θεατή). Οπωσδήποτε δεν το χαρακτηρίζω κάτι σπουδαίο, αλλά είναι μία ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική ταινία. Θα προτιμούσα να έδινε φόρο τιμής μέσω της υπόθεσης, των διαλόγων κτλ σε παλιότερες ταινίες, έτσι θα γινόταν πιο απολαυστική και θα το κοινό θα την έβλεπε με άλλο μάτι.

Βαθμολογία: 7/10

Illuminati: Οι Πεφωτισμένοι / Angels & Demons (2009)

Σκηνοθεσία: Ron Howard
Πρωταγωνιστούν: Tom Hanks, Ewan McGregor, Ayelet Zurer

Συντάκτης: Καλόγερος

Όταν ξέρω πως πρόκειται να δω ταινία με άτομα που δεν βλέπουν και πολύ συχνά, μαντεύω πως μάλλον θα είναι μαλακία. Αυτό έπαθα πρόσφατα. Βέβαια, οι "Πεφωτισμένοι" δεν ήταν μεγάλη μαλακία. Έχω δει και χειρότερες, προφανώς. Είναι συνέχεια του "Κώδικα Da Vinci" (τον οποίο δεν έχω δει) με τον Tom Hanks ξανά στον πρωταγωνιστικό ρόλο να υποδύεται τον Tom Hanks που προσπαθεί να υποδυθεί κάποιον χαρακτήρα ως συνήθως. Συγνώμη που γίνομαι κουραστικός πετώντας χολή αδιακόπως, αλλά όσα λέω τα πιστεύω. Αναφορά πρέπει να γίνει, επίσης, στον Dan Brown, ο οποίος είναι ο συγγραφέας των βιβλίων στα οποία βασίστηκαν οι ταινίες.

Στην ταινία ένας τύπος που ασχολείται με σύμβολα αναλαμβάνει μετά από πρόταση του Βατικανού να βρει πού είναι κρυμμένα κάποια υποψήφια θύματα δολοφονίας των Illuminati και μαζί τους μία βόμβα που απειλεί να εξοντώσει ολόκληρο το Βατικανό (θα το απολάμβανα).

Όλο το έργο μοιάζει να έχει δημιουργηθεί πάνω σε μία φόρμα και δεν καταφέρνει να γίνει κάτι το ξεχωριστό. Και όταν λέω όλο το έργο, εννοώ πως τα πάντα δείχνουν στημένα. Κάθε διάλογος και κάθε ερμηνεία, αν εξαιρέσουμε τον Ewan McGregor ο οποίος κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια να είναι καλός στο ρόλο του και γι' αυτό ξεχωρίζει - όσο γίνεται να ξεχωρίσεις σε μία τόσο αδιάφορη ταινία. Η υπόθεση εξάλλου είναι απλή. Μυστηρίου - θρίλερ χαρακτηρίζεται, αλλά με μπόλικες δόσεις δράσης από ένα σημείο και μετά για να μην καταντήσει αηδιαστικά βαρετή. Η δράση, ωστόσο, ρίχνει το επίπεδο που υποτίθεται πως πρέπει να έχει μία ταινία μυστηρίου, η οποία παραδοσιακά χτίζει αγωνία και ενδιαφέρον με την υπόθεση και όχι με τα κυνηγητά και το πιστολίδι. Βέβαια, χρειάζονται και αυτά σε ορισμένες περιπτώσεις, απλώς εδώ τα βλέπουμε σε υπερβολικό βαθμό.

Αυτό που, τέλος, με ξένισε επίσης είναι πως η ταινία προσπαθεί να περάσει πάρα πολλές φορές το νόημα πως η θρησκεία είναι καλή, το βατικανό είναι καλό, οι επιστήμονες πρέπει να είναι θρήσκοι για να είναι καλοί, λες και θέλουν να υπνωτίσουν τον θεατή. Όταν βλέπω κάτι τέτοια εκνευρίζομαι.

Εμένα, όπως θα καταλάβατε ήδη, η ταινία δεν μου άρεσε, τη βρίσκω αδιάφορη, βαρετή, αλλά και κακοπροαίρετη. Κοιτάω να μένω μακριά από τέτοιες ταινίες. Βλέπεται, πάντως, δεν έσπασα την οθόνη.

Βαθμολογία: 6/10

El Dorado (1966)

Σκηνοθεσία: Howard Hawks
Πρωταγωνιστούν: John Wayne, Robert Mitchum, James Caan

Συντάκτης: Καλόγερος

John Wayne και ξερό ψωμί!... θα λεγε ένας φαν τού John Wayne, ξεκινώντας το review. Εγώ δεν είμαι φαν, αλλά ούτε τον αντιπαθώ. Η αλήθεια είναι πως παρά την αγάπη μου για τα γουέστερν είχα δει μόνο ένα με τον John Wayne (το El Dorado είναι το δεύτερο), επειδή δεν τα πολυ-συμπαθώ τα αμερικάνικα, προτιμώ τα σπαγγέτι. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, όμως. Αποφάσισα να δω το El Dorado, αντί για κάποιο άλλο, λόγω του "ντουέτου" John Wayne - Robert Mitchum. Τον Robert Mitchum τον έχω δει και σε άλλες ταινίες, και δεν είναι άσχημος. Όσον αφορά στον John Wayne, βαθιά μέσα μου το ήξερα πως έπρεπε να δω κι άλλα γουέστερν που πρωταγωνιστεί.

Αρχικά, πρέπει να παραδεχτώ πως ήταν αρκετά καλύτερο απ ό,τι περίμενα. Οι δύο πρωταγωνιστές δένουν ωραία μεταξύ τους, αλλά και με τους δύο συμπρωταγωνιστές τους, τον James Caan κι έναν γέρο. Ο John Wayne υποδύεται έναν πιστολέρο, που αποφασίζει να βοηθήσει έναν παλιόφιλο σερίφη, πλέον μέθυσο (Robert Mitchum), όταν μαθαίνει πως επρόκειτο να ταρακουνήσουν την ησυχία της πόλης που βρίσκεται κάτω απ τη δικαιοδοσία του.

Αυτό που κάνει την ταινία απολαυστική είναι κυρίως οι χαρακτήρες, οι οποίοι είναι, εκτός των άλλων, κωμικά σκιαγραφημένοι. Το κερασάκι στην τούρτα είναι ο γέρος βοηθός του σερίφη, που αυτοαποκαλείται ινδιάνος πολεμιστής. Επιπλέον, υπάρχει συχνό πιστολίδι και καλά στημένο σε σκηνές που προκαλούν αγωνία και παραπέμπουν φυσικά σε ένα γουέστερν έτσι όπως πρέπει να είναι.

Η υπόθεση και οι χαρακτήρες και η σκηνοθεσία μαζί, βέβαια, δεν καταφέρνουν να δημιουργήσουν κάτι το εντελώς ξεχωριστό, κάτι σπουδαίο. Το El Dorado είναι απλώς ένα καλό γουέστερν, όχι ψηλότερα από το μέσο όρο όσων έχω δει, αλλά καταφέρνει να μη γίνει βαρετό σε καμία στιγμή. Κι αυτό είναι καλό!

Βαθμολογία: 7/10

Joe Kidd (1972)

Σκηνοθεσία: John Struges
Πρωταγωνιστούν: Clint Eastwood, Robert Duvall

Όταν αναφέρονται οι λέξεις "γουέστερν" και "Clint Eastwood" στην ίδια πρόταση, περιμένεις κάτι καταπληκτικό. Αλλά αυτό δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση. Ο Clint Eastwood δεν αποδεικνύει τον τίτλο του ως ο βασιλιάς των γουέστερν εδώ, αλλά και πάλι η ταινία του είναι καλύτερη από αρκετές άλλες τέτοιου τύπου. Συμπρωταγωνιστής είναι ο Robert Duvall το ίδιο έτος που έκανε τον περίφημο "Νονό". Επίσης, δεν είναι spaghetti western, και αυτό είναι κακό.

Παρακολουθούμε έναν πρώην κυνηγό επικηρυγμένων, τον Joe Kidd (Clint Eastwood) να συνεργάζεται με έναν πλούσιο μεγαλοκτηματία (Robert Duvall) για να πιάσουν έναν Μεξικανό επαναστάτη, που πρώτον, απειλεί να καταστρέψει όλα τα κτήματα και δεύτερον, απειλεί να σκοτώσει τον Joe Kidd, επειδή σκότωσε έναν σύντροφό του.

Δεν έχω και πολλά να πω, δεν υπάρχουν πράγματα να πω, δηλαδή. Οι ερμηνείες είναι εντάξει, η υπόθεση απλή. Η ταινία είναι μικρή και φεύγει γρήγορα, δεν κουράζει καθόλου, αλλά δεν νομίζω πως θα μείνει κάτι στον θεατή μετά την ολοκλήρωση της προβολής. Αυτό είναι κακό, αλλά όχι χειρότερο από το να είναι χάλια η ταινία. Εγώ προσωπικά απογοητεύτηκα λίγο, γιατί είναι ο Clint Eastwood πρωταγωνιστής και περίμενα κάτι καλύτερο. Είναι και ξυρισμένος! Άστο το μουσί, ρε παιδάκι μου, γαμώ τους Αμερικάνους που θέλουνε τους καλούς ξυρισμένους. Εδώ βάζω τελεία.

Βαθμολογία: 7/10

Pat Garrett & Billy the Kid (1973)

Σκηνοθέτης: Sam Peckinpah
Πρωταγωνιστούν: James Coburn, Kris Kristofferson, Bob Dylan

Συντάκτης: Καλόγερος

Το όνομα Μπίλι δε Κιντ είναι πολύ γνωστό, αλλά στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει την πραγματική ιστορία τού περίφημου πιστολέρο. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες γύρω από το όνομά του, αλλά δεν μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως ξέρουμε την αλήθεια. Η ταινία "Pat Garrett & Billy the Kid" ασχολείται με τον πρώην φίλο τού Μπίλι δε Κιντ, Πατ Γκάρετ, ο οποίος, αφού έγινε σερίφης και εγκατέλειψε την παρανομία, στρέφεται ενάντια στον "Κιντ", που δεν πρόκειται να ενδώσει με κανέναν τρόπο.

Ας μιλήσω πρώτα για τους ηθοποιούς: Ο έμπειρος James Coburn είναι πολύ καλός στο ρόλο τού  γερασμένου, κουρασμένου, αλλά με θέληση και κότσια Πατ Γκάρετ. Οι σκηνές του είναι απολαυστικές, αν και δεν λέει πολλά. Ο Kris Kristofferson είναι κι αυτός καλός, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο "αλλά". Ο ρόλος τού Μπίλι δε Κιντ δεν του ταιριάζει, γιατί είναι πολύ ψηλός και πολύ μεγάλος. Έχει σωθεί μία φωτογραφία του και ξέρουμε πως ήταν γύρω στο 1.70 και πέθανε στα 21, ενώ ο Kristofferson ήταν 36 χρονών όταν γύρισε την ταινία. Οπότε, η επιλογή τού ηθοποιού αυτή δεν ήταν και η καλύτερη.

Η ταινία, τώρα, σε αρκετά σημεία προσπαθεί να γίνει λίγο ρομαντική, και υποθέτω πως καταφέρνει να αγγίξει λίγο όσους είναι ευαίσθητοι (όχι εμένα, δηλαδή) με διάφορες σκηνές συνοδευόμενες από ταιριαστή μουσική υπόκρουση, που δεν θα περίμενε κάποιος σε γουέστερν. Επίσης, περιπλέκει μια αντίθεση ανάμεσα στα δύο κεντρικά πρόσωπα: τον Πατ Γκάρετ και τον Μπίλι δε Κιντ. Ο ένας νέος, ο άλλος γέρος, ο ένας με την ερωμένη του, ο άλλος τσακωμένος με τη γυναίκα του, ο ένας χαμογελαστός, ο άλλος σκυθρωπός κ.ο.κ.

Οπωσδήποτε, δεν είναι ένα παραδοσιακό γουέστερν. Δείχνει την πλευρά της Άγριας Δύσης που δεν παρουσιάζεται στην οθόνη τόσο συχνά, αλλά χωρίς να παίρνει το μέρος κανενός. Όσον αφορά στους δύο πρωταγωνιστές, κανένας δεν είναι καλός ή κακός, κι όμως είναι εχθροί. Είναι μία ενδιαφέρουσα ιστορία και ενδιαφέρουσα είναι και η ταινία.

Βαθμολογία: 7/10

Adios Gringo (1965)

Σκηνοθεσία: Giorgio Stegani
Πρωταγωνιστούν: Giuliano Gemma

Συντάκτης: Καλόγερος

Με τον Giuliano Gemma έχω δει αρκετά western και δεν μπορώ να πω πως σαν ηθοποιός έχει ιδιαίτερο ταλέντο, αλλά στους ρόλους του στα western είναι αρκετά καλός, τον απολαμβάνω. Δεν έχει τη φάτσα του σκληρού, του βαρύ και ασήκωτου, αλλά με τον τρόπο του πείθει το κοινό πως μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ζημιές εφόσον τον αναγκάσουν. Το "Adios Gringo", κατά τη γνώμη μου, δεν είναι από τα καλύτερά του, αλλά είναι κι αυτό καλό.

Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Μπρεντ Λάντερς, ο οποίος πέφτει θύμα εξαπάτησης, όταν ένας παλιός φίλος τού πουλάει κλεμμένα άλογα, και αρχίζει να τον καταδιώκει προκειμένου να καθαρίσει το όνομά του. Σαν ταινία είναι προχειροδουλειά, όπως όλα τα spaghetti western, άλλωστε (την ίδια χρόνια, όμως, ο Giuliano Gemma έκανε άλλες 5 ταινίες), αλλά εμένα αυτό δεν με ενόχλησε. Η πλοκή, πάντως, εξελίσσεται με ωραίο τρόπο και η ταινία γίνεται διασκεδαστική όσο προχωράει. Υπάρχει, βέβαια, και μία γυναίκα που έχει βασανιστεί και κάνει την ταινία κάπως πιο μακάβρια και τους κακούς χειρότερους.

Από την ταινία έμεινα παραπονεμένος μόνο όσον αφορά δύο πράγματα: Πρώτον, υπάρχουν πολλές σκηνές με ξύλο, όπου ο Μπρεντ δέρνει πολλά άτομα και θυμίζει μια απλή ταινία δράσης. Τις ευχαριστήθηκα και αυτές τις σκηνές, αλλά θα προτιμούσα να εστίαζε σε πιστολίδι, μονομαχίες, στα κλασικά βασανιστήρια ή κάτι άλλο που τώρα δεν μου έρχεται στο μυαλό. Θα ήταν πιο γνήσιο western έτσι. Το δεύτερό μου παράπονο, είναι λίγο ασήμαντο, αλλά δεν παύει να είναι: Ο Μπρεντ δεν κάπνισε ούτε σε μία σκηνή.

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο εκτός από το ότι η ταινία είναι μόνο για fan των spaghetti western. Adios!

Βαθμολογία: 7/10

Για μια χούφτα δολάρια / A fistful of dollars (1964)

Σκηνοθεσία: Segio Leone
Πρωταγωνιστούν: Clint Eastwood, Gian Maria Volonte

Συντάκτης: Καλόγερος

Είναι λίγο δύσκολο να γράψω για αυτήν την ταινία, γιατί την θεωρώ σπουδαία και δεν θέλω να αρχίσω να λέω υπερβολές ξέροντας πως θα διαβαστούν από άτομα που πιθανώς δεν έχουν ιδέα για το τι πράγμα μιλάμε. Το "Για μια χούφτα δολάρια" είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας των "δολαρίων" τού Sergio Leone και, παρότι δεν είναι το καλύτερο, εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ καλό.

Έχει ενδιαφέρον η ιστορία της ταινίας, γιατί κανείς δεν πίστεψε πως θα μπορούσε να γίνει μεγάλη επιτυχία και πόσο μάλλον ταινία-ορόσημο στο είδος των western. Ανήκει στα spaghetti western, τα οποία αποκαλούσαν έτσι οι κριτικοί ταινιών περιφρονητικά λόγω του ότι ήταν low-budget ταινίες και γυρισμένες "στο πόδι". Είχαν, επίσης, πολύ βία για την εποχή εκείνη και δεν ήταν εύπεπτες για τους πάντες. Ο Clint Eastwood ήταν ένας νέος, άσημος ηθοποιός, που δεν είχε πρωταγωνιστήσει σε κάποια κανονική ταινία μέχρι τότε, παρά μόνο σε μία σειρά western της τηλεόρασης. Αυτό το άτομο, όμως, έμελε να γίνει η προσωποποίηση του badass cowboy-πιστολέρο, ένας σπουδαίος πρωταγωνιστής western. Οι Sergio Leone και Ennio Morricone (μουσικός επιμελητής πάρα πολλών western), μάλιστα, χρησιμοποίησαν ψευδώνυμα γι' αυτήν την ταινία.

Στην ταινία έχουμε να κάνουμε με έναν πιστολέρο ο οποίος είναι ταπί (Clint Eastwood) και καταφθάνει σε μία πόλη, όπου υπάρχουν δύο ισχυρές οικογένειες και αποφασίζει να εκμεταλλευτεί την έχθρα τους για να βγάλει λεφτά με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. Αρχηγός της μίας οικογενείας είναι ο Ramon, τον οποίο υποδύεται ο Gian Maria Volonte, ο πιο ταλαντούχος ερμηνευτής σε ταινίες western σύμφωνα με όσα έχω δει μέχρι στιγμής. Αυτοί οι δύο και μόνο στην ίδια ταινία κάτω από τις οδηγίες τού Segio Leone αρκούν για να την κάνουν πολύ καλή. Η μουσική τού Ennio Morricone, επίσης, υπέροχη.

Δεν περιγράφω άλλο!

Βαθμολογία: 9/10

Johnny Oro (1966)

Σκηνοθεσία: Sergio Corbucci
Πρωταγωνιστούν: Mark Damon, Valeria Fabrizi, Franco De Rosa, Giulia Rubini

Συντάκτης: Καλόγερος

Την ίδια χρονολογία που έκανε το Django και το Navajo Joe, o Sergio Corbucci σκηνοθέτησε και ένα τρίτο spaghetti western έχοντας ως τίτλο το όνομα του κεντρικού ήρωα "Johnny Oro". Δεν θεωρείται από τα καλύτερα του και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Εγώ το έμαθα διότι είναι από τα αγαπημένα του Tarantino, ο οποίος είναι μεγάλος φαν των spaghetti western. Υπήρχε και ολόκληρο στο youtube, οπότε του έδωσα μία ευκαιρία.

Η εισαγωγή είναι ωραία, όπως πρέπει σε μία ταινία αυτού του είδους, και βλέπουμε τον πρωταγωνιστή Johnny Oro, ο οποίος είναι ένας κυνηγός επικηρυγμένων με ένα χρυσό όπλο που σκοτώνει τρία αδέρφια. Υπάρχει και ένας τέταρτος αδερφός, όμως, ο οποίος σκοπεύει να πάρει εκδίκηση από τον Johnny Oro και συνεργάζεται με έναν ινδιάνο. (Πρώτη φορά είδα ινδιάνους σε spaghetti western).

Η ταινία σίγουρα κυλάει εύκολα λόγω της μικρής διάρκειάς της, αλλά και επειδή είναι σκηνοθετημένη κάπως βιαστικά. Τα πάντα γίνονται γρήγορα, αλλά χωρίς να υπάρχει δράση και σε πολλά σημεία κουράζει επειδή σε βάζει στην αναμονή για να δεις τη συνέχεια. Επίσης δεν είναι γυρισμένη πάνω στον κεντρικό ήρωα και ασχολείται συχνά με άλλους, κάτι που εμένα προσωπικά με απωθεί. Ο πρωταγωνιστής, βέβαια, είναι αρκετά αδύναμος ερμηνευτικά, αλλά και ο χαρακτήρας που πρέπει να βγάλει δεν είναι συγκεκριμένος. Δεν είναι ούτε ο "λιγομίλητος σκληρός cowboy" ούτε ο "παιχνιδιάρης, αλλά άκρως επικίνδυνος πιστολέρο". Είναι απλώς ένας κυνηγός επικηρυγμένων που καμιά φορά έχει σπουδαίες ιδέες και κάνει θαύματα. Γενικώς, ο Mark Damon δεν ήταν φτιαγμένος για western, όπως π.χ. ο Franco Nero (πρωταγωνιστής του Django, γι αυτό τον αναφέρω). Συν ότι το μουστάκι του ήταν χάλια. Πετυχημένο, όμως, ήταν το πιπάκι τσιγάρου που χρησιμοποιούσε πάντα ο Oro, πρώτη φορά είδα τέτοιο πράγμα σε western, συνήθως βλέπω πούρα, πίπες ή απλά τσιγάρα.

Ταινίες όπως το Johnny Oro είναι να τις αποφεύγουν όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με τα western και δεν τους αρέσουν. Εγώ τη βρήκα διασκεδαστική, αλλά παραδέχομαι πως είναι αδύναμη. Το soundtrack, πάντως, το βρήκα πολύ καλό!

Βαθμολογία: 7/10

Tombstone / Σύγκρουση στον πράσινο βάλτο (1999)

Σκηνοθεσία: George Cosmatos

Πρωταγωνιστούν: Kurt Russel, Val Kilmer, Sam Elliott, Bill Paxton

Συντάκτης: Καλόγερος

Όντας φανατικός των western, οφείλω  - κατά τη γνώμη μου – να βλέπω και τα «πρόσφατα», όχι μόνο τα παλιά, παρότι οι περισσότεροι υποστηρίζουν πως τα παλιά είναι τα καλύτερα. Το Tombstone, γυρισμένο το 1993 θεωρείται καινούργιο στο είδος. Ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής είναι ο Kurt Russel, αλλά εξίσου σημαντικό ρόλο έχουν οι Val Kilmer, Sam Elliott και Bill Paxton, με τον τελευταίο να είναι ο πιο αδιάφορος. Η σκηνοθεσία είναι του George Cosmatos, πρώτη φορά τον άκουσα.

Στην ταινία, ένας θρυλικός πρώην σερίφης (Kurt Russel) πηγαίνει σε μία πόλη με τα αδέρφια του και όλες τους τις γυναίκες προκειμένου να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις και να κάνει οικογένεια, μακριά από τη δράση. Εκεί συναντά, μεταξύ άλλων, έναν παλιόφιλο απατεώνα (Val Kilmer), ο οποίος έχει κάποια ασθένεια που τον βασανίζει. Κάθε τρεις και λίγο, όμως, τους πολίτες αναταράζει η συμμορία των Cowboys χωρίς να εξαιρεί τον σερίφη μας και τους κοντινούς του. Θα κάνει τα στραβά μάτια;

Οι πρωταγωνιστές είναι καλοί, πείθουν τον θεατή για σκληροί τύποι της εποχής της Άγριας Δύσης, αλλά αυτό που με εξέπληξε περισσότερο είναι η ερμηνεία τού Val Kilmer, τον οποίο είχα πάντοτε στο μυαλό μου ως ηθοποιό β’ (ή και γ’) κατηγορίας. Πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν πολύ καλός, ίσως ο καλύτερος ερμηνευτής στην ταινία. Η ροή των συμβάντων είναι πολύ καλή, αφήνει τους πρωταγωνιστές αρχικά να ξεδιπλώσουν τους χαρακτήρες τους, ώστε να γνωριστεί με αυτούς ο θεατής και στη συνέχεια αρχίζει η δράση και, βεβαίως, η αντίδραση.

Δεν βρίσκω λόγο να μην αρέσει στους φαν των western, αλλά πιστεύω πως θα φανεί μία καλή ταινία ακόμα και σε όσους είναι άπειροι με το είδος. Ωστόσο, παρότι συγκαταλέγεται με βεβαιότητα στα western, διαφέρει αρκετά από αυτά που κυκλοφόρησαν τις δεκαετίες του ’50, ’60, ’70. Καταφέρνει να είναι κάτι ξεχωριστό και όμορφο.

Βαθμολογία 8/10

Ο Ιεραπόστολος / Le Missionnaire (2009)

Σκηνοθεσία: Roger Delattre
Πρωταγωνιστούν: Jean-Marie Bigard, David Strajmayster

Συντάκτης: Καλόγερος

Η ταινία ξεκινά, όταν ο Μάριο Νρικάρα, μετά από εφτά χρόνια στην φυλακή, αφήνεται ελεύθερος. Δεν θα προλάβει να χαρεί για πολλή ώρα την ελευθερία του, λόγω κάτι παλιών λογαριασμών, και, με συνεργό τον αδερφό του Πατρίκ, θα παραστήσει τον ιερέα σε ένα απομονωμένο χωριό, εωσότου ξεμπλέξει, κάνοντας πολλές… ευεργεσίες. Το σενάριο είναι ένας άρτιος συνδυασμός ιστοριών από το «Δεκαήμερο», και χαρακτηρίζεται από μία μαεστρία που, όχι μόνο προσαρμόζει τις διηγήσεις του βιβλίου στη σημερινή εποχή, αλλά διατηρεί και στοιχεία, που ήταν έντονα τα παλαιά χρόνια.

Συνδυάζοντας την κρυφή όψη της Εκκλησίας – και την Εκκλησία γενικότερα - με τον έρωτα δύο ανθρώπων από αντίθετα ρεύματα, και παρεμβάλλοντας ανάμεσα τους τον εύκολο τρόπο για να βγάλει κάποιος χρήματα, ένα τέτοιο φιλμ, δε θα μπορούσε να είναι βγαλμένο από άλλον πλην του Βοκάκιου. Σαν μπακγράουντ, έχουμε από τη μία ένα μικρό μεν χωριό, αλλά με δεμένους χωρικούς και από την άλλη, τον κόσμο της παρανομίας στη μικρογραφία μιας κλεπταποδοχής.

Η, κατά κάποιο τρόπο, μεταφορά ενός έργου του Βοκάκιου στη μεγάλη οθόνη, μόνο κωμωδία θα μπορούσε να είναι. Η συγκεκριμένη, ωστόσο, είναι από αυτές που δεν γελάς σε όλες τις σκηνές, αλλά όταν αρχίσεις, δεν μπορείς να σταματήσεις, ούτε αφότου τελειώσει η σκηνή, ή έστω το διασκεδαστικό της μέρος. Οι ρόλοι μοιάζουν να είναι φτιαγμένοι για τον κάθε ηθοποιό, ενώ από το σενάριο δεν εκλείπει τίποτα. Διάφορες ανατροπές και περιπέτειες σε κάνουν να συνεχίσεις να βλέπεις την ταινία, σε συνδυασμό, πάντα, με το ότι ξέρεις πως θα γελάσεις με τα όσα έχουν να δουν τα μάτια σου στη συνέχεια. Εμένα προσωπικά, μου ανέβασε πολύ τη διάθεση και με έκανε χαρούμενο. Δεν θα μπορούσα να είχα επιλέξει καλύτερη ταινία για εκείνη την ημέρα, που ήμουν μόνος και πολύ αγχωμένος. Είχα καιρό να δω τέτοια κωμωδία, γι’ αυτό και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους όσους θέλουν να διασκεδάσουν και να γελάσουν με την ψυχή τους.

Βαθμολογία: 8/10

Το Κάστρο του Διαβόλου / Le Manoir du Diable (1896)

Σκηνοθεσία: Georges Méliès 
Πρωταγωνιστούν: Jeanne d'Alcy, Georges Méliès

Συντάκτης: Thodoris KL

  Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Γάλλου κινηματογραφιστή Georges Méliès, ενός από τους πρώτους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου, ήταν το ''Le Manoir du Diable'' (γνωστό και ως ''The Haunted Castle'', ''The Devil's Castle'' ή ''Manor of the Devil'') γυρισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα. Η συγκεκριμένη μικρού μήκους ταινία (διαρκούσε μόλις 3½ με 4 λεπτά, αν και μέχρι σήμερα δεν είμαστε σίγουροι αν σώζεται ολόκληρη) εξαφανισμένη για χρόνια, θεωρείται από πολλούς σαν η πρώτη ταινία τρόμου όλων των εποχών. Ένα πρώτο δείγμα βέβαια μας είχε δώσει ο σκηνοθέτης με το ''Une Nuit Terrible'' λίγους μήνες νωρίτερα, αλλά εδώ είδαμε για πρώτη φορά το όραμά του στην ολότητά του.

Βλέποντάς την σήμερα, σχεδόν 120 χρόνια μετά, διακρίνουμε διαφορές από τις ταινίες τρόμου όπως τις έχουμε μάθει, αλλά η εμφάνιση σκελετών, νυχτερίδων, βαμπίρ, φαντασμάτων, μαγισσών και του Διαβόλου (παιγμένο από τον ίδιο τον Μελιέ) την καθιστούν την πρώτη ταινία με ανάλογο περιεχόμενο.

Παίχτηκε την παραμονή των Χριστουγέννων στο θέατρο Houdin και περισσότερο ενθουσίασε παρά τρόμαξε το κοινό, καθώς διέθετε πολλά κωμικά στοιχεία (το πρώτο horror comedy ίσως?ερώτηση προς όσους παραξενεύονται όταν βλέπουν ταινίες που συνδυάζουν την κωμωδία με τον τρόμο), κινήσεις παντομίμας και ταχυδακτυλουργικά.

Μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο παρακάτω λινκ:

Le Manoir du Diable

Bαθμολογία: Yπεράνω

                                                           ♦ ♦ ♦ ♦ ♦

Λίγα λόγια για τον Ζορζ Μελιέ (Maries-Georges-Jean Méliès 8 Δεκεμβρίου 1861 - 21 Ιανουαρίου 1938):

 
Θεωρείται ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου και συνέβαλε σημαντικά στην μετεξέλιξη του από τεχνική σε μία νέα μορφή τέχνης.Γεννήθηκε στο Παρίσι, όπου η οικογένειά του διατηρούσε υποδηματοποιείο. Πριν την ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο, ήταν θαυματοποιός και ταχυδακτυλουργός στο Θέατρο Ρομπέρ Χουντίν, πραγματοποιώντας εμφανίσεις επί σκηνής. Το ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο ξεκίνησε με την προβολή ταινιών από τους αδελφούς Λυμιέρ, το 1895. Ένα χρόνο αργότερα, άρχισε να σκηνοθετεί ο ίδιος ταινίες, παρουσιάζοντας σε πολλές από αυτές ταχυδακτυλουργικά θεάματα. Εκτιμάται ότι συνολικά σκηνοθέτησε 531 ταινίες από το 1896 μέχρι το 1914, κυμαινόμενης διάρκειας από ένα έως σαράντα λεπτά. Η πιο δημοφιλής ταινιά του Μελιέ είναι το Ταξίδι στη Σελήνη (Le voyage dans la lune, 1902), όπου περιγράφεται κινηματογραφικά για πρώτη φορά ένα διαστημικό ταξίδι, αποτελώντας μία πρώτη μορφή ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Ο Μελιέ φέρεται επίσης ως ο δημιουργός της πρώτης ταινίας τρόμου, Το Κάστρο του Διαβόλου (Le Manoir du Diable, 1896), της πρώτης ερωτικής ταινίας (Après le bal, 1897), καθώς και των πρώτων έγχρωμων ταινιών, τις οποίες κατάφερε να δημιουργήσει χρωματίζοντας τα κινηματογραφικά καρρέ με το χέρι.Το 1897 σκηνοθέτησε και γύρισε ταινίες μικρού μήκους με θέμα την Ελλάδα, όπως η ''Ναυμαχία στην Ελλάδα'' και ''Σφαγές στην Κρήτη''.
Το 1913, η κινηματογραφική εταιρεία που είχε ιδρύσει πτώχευσε, γεγονός που τον απομάκρυνε από τον χώρο του κινηματογράφου ενώ μεγάλο μέρος των έργων του καταστράφηκε. Η συνεισφορά του επανεκτιμήθηκε αργότερα από την ομάδα των υπερρεαλιστών ενώ το 1931 του απονεμήθηκε το Βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής. Πέθανε το 1938 στο Παρίσι.
Από το 1946 έχει θεσμοθετηθεί στη Γαλλία η ετήσια απονομή του Βραβείου Μελιέ, στην καλύτερη γαλλική κινηματογραφική παραγωγή.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%...BB%CE%B9%CE%AD
http://en.wikipedia.org/wiki/Georges_Melies 
http://horror.wikia.com/wiki/Le_Manoir_du_Diable
http://www.imdb.com/name/nm0617588/

Έχει ασχοληθεί με όλα τα κινηματογραφικά είδη και στην φιλμογραφία του διακρίνουμε και πάρα πολλές ταινίες τρόμου όπως τα The Monster, A Terrible Night, The Bewitched Inn, Damnation of Faust, The Treasures of Satan, Bluebeard και πολλές ακόμη, τις περισσότερες από όσες έχουν διασωθεί μπορείτε να τις παρακολουθήσετε στο youtube.

Δεύτερη κριτική


Συντάκτης: Καλόγερος

Στο Κάστρο του Διαβόλου ούτε υπόθεση υπάρχει, ούτε τρόμος. Έχω δει μικρές ταινίες μικρού μήκους που είχαν υπόθεση, αλλά αυτή δεν έχει. Είναι σαν να παρακολουθείς επίδειξη μαγευτικών ικανοτήτων από έναν μάγο. Δεν περίμενα να δω τίποτα φοβερά και τρομερά πράγματα, αλλά αυτό που παρακολούθησα ήταν κάτι εντελώς αδιάφορο. Γι' αυτό και δεν πρόκειται να γράψω περιττά πράγματα για μία τέτοια ταινία. Εξάλλου είναι τρία λεπτά μόνο.

Βαθμολογία: 5/10 

Μπουτίκ για αυτόχειρες / Le Magasin des Suicides (2012)

Σκηνοθεσία: Patrice Leconte

Συντάκτης: Καλόγερος

Φανταστείτε να είχατε ένα μαγαζί, όπου θα παρείχατε σε ανθρώπους αντικείμενα, ροφήματα κ.ο.κ, με μοναδικό σκοπό να αυτοκτονήσουν. Αυτό θα σας βόλευε κάπως: για παράδειγμα, ποιος θα παραπονιόταν για την τιμή; Σχεδόν κανένας. Επίσης, δεν θα είχατε ανικανοποίητους πελάτες, αφού θα πέθαιναν (δύσκολα αποτυγχάνει κάποιος σε αυτό).  Και, φυσικά, η δουλειά δεν θα τελείωνε ποτέ σε έναν τόσο απαισιόδοξο κόσμο.

Ένα τέτοιο μαγαζί έχει ο Mishima και η μίζερη οικογένειά του στην ταινία «Μπουτίκ για αυτόχειρες». Και έχει πελατεία. Ικανοποιημένοι είναι όλοι από τις ζωές τους, μέχρι που μια μέρα η σύζυγος του Mishima θα γεννήσει ένα παράξενο παιδί, τον Alan, ο οποίος όλη την ώρα χαμογελάει και δεν μοιάζει με τους γονείς και τα αδέρφια του. Μεταδίδει θετική ενέργεια, ίχνος της οποίας δεν υπάρχει στους συγγενείς του. Ατυχία!

Η ταινία είναι γαλλικής παραγωγής και δεν θα βρείτε τον Alain Delon, παρά μόνο κινούμενα σχέδια! Μη τη δείτε, ωστόσο, με το ανιψάκι σας ή κανένα παιδάκι που σας άφησαν να φυλάξετε. Είναι ταινία με νόημα και πρέπει να το βρείτε, μπορείτε; Καλή τύχη!

Οχτώ λόγοι για τους οποίους βάζω οχτώ αστέρια στην ταινία:

           1. Η πρωτότυπη υπόθεση και ο τρόπος απεικόνισης ενός (σχεδόν) φανταστικού κόσμου.

       2. Η ωραία ατμόσφαιρα, που με έκανε να νιώσω οικείος των χαρακτήρων.

           3. Τα πολύ ωραία κινούμενα σχέδια, γιατί ξυπνούν το παιδί μέσα μου.

           4. Τα γαλλικά τραγούδια που προσδίδουν μια ομορφιά στην ταινία.

           5. Ο αισιόδοξος αέρας που αποπνέει η εξέλιξη της ιστορίας.

           6. Ο καθοριστικός ρόλος των μικρών παιδιών.

           7. Η προσωπικότητα του Alan, ο οποίος μου θυμίζει τον εαυτό μου.

           8. Ο χορός της Matilyn, που με έκανε να δω ομορφιά σε μία χοντρή κοπέλα.

À résumer,  μια ταινία που κακώς δεν είναι γνωστή, κατά τη γνώμη μου. Δεν πλέκω εγκώμιο, δεν την παρουσιάζω ως αριστούργημα, αλλά την θεωρώ καλή και δεν χάνετε τίποτα αν τη δείτε. Αν δεν τη δείτε ίσως χάσετε κάτι. Εγώ απλώς ένιωσα την ανάγκη να τη διαδώσω.

Βαθμολογία: 8/10