Το Πέταγμα του Κύκνου / The Flight of the Swan (2011)

Σκηνοθεσία: Nίκος Τζίμας
Πρωταγωνιστούν: James D'Arcy, Alicia Witt, Colm Meaney

Συντάκτης: Thodoris KL

Σαν φοιτητής στο Πολυτεχνείο, ο Αλέξης είναι επαναστάτης, παθιασμένος με τη ζωή, τη φύση, τον έρωτα. Στην πορεία της ζωής του όμως, καταλήγει να γίνει ένα ακόμη «golden boy» μιας πολυεθνικής εταιρίας, ένα γρανάζι στο μηχανισμό που πολεμούσε στο παρελθόν. Έτσι, παρασυρμένος από την επιτυχία, αφήνει πίσω του αξίες, φίλους και την ίδια του την οικογένεια. Η ζωή του παίρνει τραγική τροπή όταν η απληστία μιας κοινοπραξίας πολυεθνικών, ανάμεσά τους και η εταιρεία που διευθύνει ο ίδιος, είναι η αιτία για μια μεγάλη οικολογική καταστροφή, με πολλά ανθρώπινα θύματα που τον ξυπνάνε από τη μεγάλη αυταπάτη. Συνταράσσεται, αντιδρά, και πολύ γρήγορα έρχεται αντιμέτωπος με τα μεγάλα συμφέροντα. Θέλει να ξαναβρεί όλα όσα έχασε, τη ζωή του...
Κι ενώ τριγύρω του εξελίσσεται ένα θρίλερ για την απόδοση ευθυνών, ο Αλέξης νοιώθει παγιδευμένος και σύντομα οδηγείται σε μια αδυσώπητη σύγκρουση. Μέσα από μια κόλαση πειρασμών και καταπάτησης αξιών θα βρεθεί και πάλι στο πλευρό της ηθικής απ’ όπου θα αρχίσει την ζωή του με μηδενισμένο το κοντέρ. Η υπόθεση της ταινίας είναι αποκαλυπτική για το σήμερα και τη βάρβαρη πραγματικότητα που διαμορφώνουν οι πολυεθνικές.

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, εμένα πάντως μου άρεσε η τελευταία ταινία του Νίκου Τζίμα. Δεν διαφωνώ βέβαια με τις κακές κριτικές. Ναι η σκηνοθεσία της ταινίας ήταν μέτρια, ειδικά για έναν άνθρωπο όπως ο Νίκος Τζίμας που πάντα ήταν πολυ επιλεκτικός στις δημιουργίες του (είχε να γυρίσει ταινία από το 1984 και τα «Χρόνια της Θύελλας» ). Ναι το σενάριο ήταν απλοϊκό, γραφικό αν θέλετε, τίγκα στα κλισέ, με διάλογους που θύμιζαν Φώσκολο. Τα ειδικά εφφέ κάκιστα ακόμα και για ταινία του '80, το ντουμπλάρισμα αχρείαστο και αστείο και οι ερμηνείες, αν εξαιρέσουμε τον πρωταγωνιστή που προσπαθεί όσο μπορεί και κάνα δυο τρεις ακόμη, κάτω του μετρίου. Το Ελληνικό στοιχείο υπάρχει έντονο στην ταινία και αυτό για εμένα είναι θετικό, δεδομένου ότι πρόκειται για διεθνή παραγωγή, αλλά σε μερικά σημεία μάλλον το παρακάνει λίγο και καταντάει σαν διαφήμιση για τουριστικό γραφείο. Ουζάκια, συρτάκια, βόλτες στην Ακρόπολη, σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία και δυο μεθύστακες που ρίχνουν ζεϊμπεκιές νυχτιάτικα γύρω από μια φωτιά στην παραλία. Το κερασάκι στην τούρτα όμως είναι η επέλαση γνωστών Ελλήνων ηθοποιών, όλοι σε δευτεροτρίτους ρόλους με άσχημο ντουμπλάρισμα στα Αγγλικά, μάλλον για λόγους διαφήμισης και στη χώρα μας. Ένας από αυτούς είναι και ο Θανάσης Βέγγος, στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση. Φήμες λένε πως δούλεψε αφιλοκερδώς για την ταινία, αλλά δυστυχώς η εμφάνισή του διαρκεί μονάχα μερικά λεπτά και ανοίγει το στόμα του μόνο για να γελάσει με τον τόσο χαρακτηριστικό τρόπο του (ή μάλλον ευτυχώς, όσο σκέφτομαι πως μπορεί να τον ντουμπλάρανε κι αυτόν με καμιά περίεργη Αγγλική φωνή λέω καλύτερα έτσι). Παρεμπιπτοντως, αυτό με το κακό Αγγλικό ντουμπλάρισμα το είχε και στον «Άνθρωπο με το Γαρύφαλλο» πριν από 30 χρόνια.

Όλα τα παραπάνω που γράφτηκαν κατά καιρούς για το «Πέταγμα του Κύκνου» ισχύουν, δεν αντιλέγω. Οπότε πολύ εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος: Tι ήταν αυτό που σου άρεσε στην ταινια ; Καταρχας να ξεκαθαρίσω πως δεν θεωρώ απαραίτητα κακό για μία ταινία τις κακές ερμηνείες, το τραβηγμένο σενάριο, τους πομπώδεις διαλόγους κτλ. Για την ακρίβεια οι αγαπημένες μου ταινίες τα έχουν όλα αυτά. Αυτού του είδους τις ταινίες, με τα λάθη τους, τις ατέλειες τους και τα σχετικά τις βρίσκω καλύτερες και πιο διασκεδαστικές από αποστειρωμένες κουλτούρες και αψεγάδιαστα blockbusters του Hollywood. H ταινία του Νίκου Τζίμα σε πολλά σημεία προκαλεί άφθονο γέλιο και το γεγονός πως αυτό δεν ήταν στις προθέσεις του σκηνοθέτη την κάνει ακόμα πιο cult. Γιατί σκηνοθετικά τουλάχιστον περί αυτού πρόκειται, για ένα b-movie πολυτελείας, άσχετα αν πήγαν κάποιοι να μας την πλασσάρουν σαν διεθνή υπερπαραγωγή με διάσημους ηθοποιούς του εξωτερικού κτλ. Και επαναλαμβάνω πως ό,τι λέω δεν το λέω για κακό. Βέβαια είναι στη μέση και το σχετικά μεγάλο μπάτζετ. Αν μιλάγαμε για μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού με φοιτητές υποκριτικής για ηθοποιούς, όλα αυτά θα φαινόντουσαν αμελητέα. Αλλά τώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Παρόλα αυτά θεωρώ πως προσφέρει άφθονη τίμια και αγνή ψυχαγωγία στις σχεδόν δύο ώρες που διαρκεί. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό είναι κάτι το κατακριτέο, ούτε γιατί βάση αυτού χαντακώθηκε από σημαντική μερίδα του κοινού και των κριτικών. Μάλλον όλοι αυτοί προτιμούν τις ταινίες των υπόλοιπων σκηνοθετών της γενιάς του κ.Τζίμα, που στα πρώτα 5' της προβολής σε έπαιρνε κι ο ύπνος...

Κάπου εδώ όμως τα αστεία τελειώνουν. Γιατί πέρα από τον χαβαλέ, την δράση και τις όποιες τεχνικές ατέλειες της ταινίας υπάρχει και το σοβαρό θέμα που πραγματεύεται (έστω και με γραφικό τρόπο) και σε αυτό πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας. Χωρίς ίχνος κρυμμένων συμβολισμών, αλλά με κυνισμό ο σκηνοθέτης κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και περνάει το αντικαπιταλιστικό του μήνυμα. Σου λέει ποιοί είναι αυτοί που ελέγχουν τον κόσμο σήμερα, αυτοί που κινούν τα νήματα, καταστρέφουν την φύση και πλουτίζουν εις βάρος των λαών. Μιλάει για αξίες και ιδανικά που έχουν χαθεί στην σημερινή εφιαλτική κοινωνική πραγματικότητα. Πολυεθνικές εταιρείες, τράπεζες, κυβερνώντες και τα τσιράκια τους μυστικές υπηρεσίες, δικαστικοί, μέσα μαζικής ενημέρωσης, ένα σύμπλεγμα που μπροστά στο προσωπικό κέρδος δεν διστάζει πουθενά και αν θες να γίνεις μέρος του πρέπει να θυσιάσεις στον βωμό της καταξίωσης και του χρήματος την ίδια σου την ψυχή. Και μέσα σε όλα αυτά φροντίζουν να διατηρούν στον άνθρωπο την ψευδαίσθηση πως με ατομικό τρόπο και τους απαραίτητους συμβιβασμούς μπορεί πραγματικά να ευτυχήσει, κάτι που η ταινία διαψεύδει.

Όλα αυτά λοιπόν και πολλά ακόμη πραγματεύεται το «Πέταγμα του Κύκνου». Θέματα σοβαρότατα που θα έπρεπε να απασχολούν τον καθένα από εμάς, αλλά ο σημερινός τρόπος ζωής δεν μας επιτρέπει να δούμε. Χαίρομαι πραγματικά που ένας Έλληνας σκηνοθέτης αποφάσισε μέσα από την ταινία του να αναλύσει τον τρόπο που δουλεύει το σύστημα, σε μια εποχή που ο εμπορικός κινηματογράφος προσπαθεί να καλύψει την έλλειψη περιεχομένου με το εντυπωσιακό της μορφής. Και πριν πείτε πως όλα αυτά κάπου τα έχουμε ξαναδεί, να σας θυμίσω πως οι περισσότερες ταινίες που μιλάνε για «αφύπνιση» και κάνουν επιτυχία σήμερα έχουν να κάνουν με μασόνους, illuminati, σκοτεινές δυνάμεις και λοιπές συνομωσιολογίες. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων για τον Νίκο Τζίμα (αν και δεν είναι τόσο νέα, απλά τόσα χρόνια κάναμε πως δεν την βλέπαμε) δεν είναι ένας δαίμονας που ήρθε από το υπερπέραν αλλά κάτι 100% υπαρκτό. Ο καπιταλισμός και το κεφάλαιο στην σημερινή υπερεθνική ιμπεριαλιστική τους μορφή. Καμία αλήθεια που μας κρύβουν λοιπόν, μόνο αλήθεια που δεν την ψάχνουμε γιατί έχουμε αλλοτριωθεί. Yπήρξαν βέβαια στο παρελθόν και κάποιες εξαιρέσεις ταινιών που κάνανε κριτική στον καπιταλισμό, αλλά έμεναν απλά στην κριτική, όλες είχαν το ίδιο απαισιόδοξο μήνυμα στο φινάλε. Σαν να σου λένε πως ισχύουν όλα αυτά, αλλά έτσι είναι ο κόσμος και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να τον αλλάξεις. Ό,τι πιο βολικό για το σύστημα με δυο λόγια. Εδώ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Παρά την τραγική κατάληξη του πρωταγωνιστή, ο σκηνοθέτης είναι συγκρατημένα αισιόδοξος και προτάσει μια ηθική αντίσταση στα σημεία των καιρών. Δεν μιλάει για κάποια δυστοπία στο μακρυνό μέλλον, που όταν κάποια στιγμή θα έρθει τότε θα αποφασίσουμε να αντισταθούμε. Σου λέει πως τα πράγματα σήμερα θυμίζουν Οργουελικό εφιάλτη και θέλει κότσια για να διατηρήσεις τις αξίες σου, παρόλα αυτά αν θέλουμε όλοι μαζί μπορούμε να ανατρέψουμε όλο αυτό το σύστημα που ζει εις βάρος μας. Πρώτο μέλημα μας όμως πρέπει να είναι η αφύπνιση και η προσωπική επανάσταση. Να πιστέψουμε στην δύναμη που έχουμε σαν άνθρωποι και να ξαναβρούμε τον πραγματικό μας εαυτό μέσα στην φύση. 

Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα οικολογικό θρίλερ και ταυτόχρονα για ένα ανθρώπινο δράμα, που έχει τις ατέλειες του, αλλά θα ήταν μεμψιμοιρία να σταθούμε σε αυτές και να μην δούμε την ουσία των πραγμάτων. Σύμφωνα με δηλώσεις του ο Νίκος Τζίμας, είχε την συγκεκριμένη ιδέα από την δεκαετία του '80, αλλά δεν τόλμησε να την γυρίσει γιατί δεν ήθελε να πάρει λεφτά από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, από το υπουργείο Πολιτισμού, την ΕΡΤ ή κάποιον μεγαλοπαράγοντα. Προτίμησε να την γυρίσει όταν ήρθε η ώρα της, ανεξάρτητα, χωρίς τα λεφτά του Ελληνικού λαού και χωρίς τις παρεμβάσεις που μπορεί να έκαναν στο σενάριο οι παραπάνω φορείς. Ίσως βέβαια να είχε άλλη καλλιτεχνική αξία αν την γύριζε τότε που ήταν και στην ακμή του σαν σκηνοθέτης. Αλλά από την άλλη, μάλλον τώρα ήταν η κατάλληλη εποχή γιατί το έργο του, αν και με διαχρονικό μήνυμα, σήμερα φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Για αυτό και μόνο τον λόγο για εμένα του αξίζουν συγχαρητήρια!

Βαθμολογία: 7/10

Η Αιχμάλωτος της Ερήμου / The Searchers (1956)

Σκηνοθεσία: John Ford
Πρωταγωνιστούν: John Wayne, Jeffrey Hunter, Vera Miles, Ward Bond

Συντάκτης: Καλόγερος

Για τον John Wayne συνήθως δεν χρειάζονται συστάσεις μιας και είναι θρύλος στο είδος των γουέστερν και όποιος ξέρει από γουέστερν ξέρει και από John Wayne, αφού άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών του είναι γουέστερν και έχει κάνει πολλές ταινίες. Εγώ δεν τον έχω σαν θεό του κινηματογράφου, όπως πολλοί, και μάλιστα δεν τον θεωρώ καν από τους καλύτερος, αλλά λίγες είναι οι ταινίες που έχω δει με αυτόν. Η αλήθεια είναι πως έχει ένα στυλ, σου δίνει την εντύπωση μιας ηγετικής μορφής, ένας γενναίος άντρας, δυνατός, ατρόμητος... σκληρό καρύδι, που λέμε. Όλα του τα γουέστερν, όμως, είναι αμερικάνικα και εγώ τα αμερικάνικα δεν τα πολυ-συμπαθώ. Αλλά "Η Αιχμάλωτος της Ερήμου" ήταν μία ευχάριστη έκπληξη.

Ο John Wayne υποδύεται έναν σκληροτράχηλο βετεράνο τού Εμφυλίου πολέμου, ο οποίος ψάχνει να βρει τις ανιψιές του που απήχθησαν από Ινδιάνους. Μιας και μιλήσαμε για Ινδιάνους, ο ρόλος των Ινδιάνων στα αμερικάνικα γουέστερν είναι ένας από τους λόγους που με κάνει να μη τα βλέπω με καλό μάτι, αφού πάντα τους παρουσιάζουν ως κακούς και τους βάζουν να επιτίθενται χωρίς προφανή λόγο σε όποιον βρουν μπροστά τους. Και, βεβαίως, μπροστά τους πάντα τυγχάνει να βρίσκονται καλοπροαίρετοι Αμερικάνοι πολίτες. Γενικά, θα συναντήσει κανείς αρκετά προπαγανδιστικά μηνύματα σε τέτοια γουέστερν. Τέλος πάντων.

Ο ρόλος τού Ethan Edwards είναι κομμένος και ραμμένος στα (σχεδόν) 2 μέτρα τού John Wayne, με την παρουσία τού "πιτσιρικά" Jeffrey Hunter να κάνει την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας πιο ευχάριστη και απολαυστική. Σε αυτό συμβάλει και η κωμικο-δραματική σχέση του με την Vera Miles. Δεν είναι ένα απλό γουέστερν, αλλά μία περιπέτεια με σκοπό τη διάσωση δυο κοριτσιών που όσο προχωράει αποκτά περισσότερη αγωνία και ενδιαφέρον. Δεν είναι κανένα αριστούργημα (ούτε καν πλησιάζει), αλλά ανώτερο από άλλα γουέστερν, χωρίς να ευθύνεται γι αυτό η παρουσία τού John Wayne, ο οποίος δεν έχει και πολλές επιλογές όταν είναι να υποδυθεί κάποιον κινηματογραφικό χαρακτήρα, αφού δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο. Συγχαρητήρια πρέπει να δοθούν κυρίως στον σκηνοθέτη και στον συγγραφέα του βιβλίου, το οποίο ενέπνευσε την ταινία. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, όλοι καλή δουλειά έκαναν.

Βαθμολογία: 8/10

Ο Εφιάλτης του Προέδρου / Dreamscape (1984)

Σκηνοθεσία: Joseph Ruben
Πρωταγωνιστούν: Dennis Quaid, Max Von Sydow, Christopher Plummer, David Patrick Kelly

Συντάκτης: Thodoris KL

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ βασανίζεται από φρικτούς εφιάλτες που έχουν να κάνουν με κάποιο πυρηνικό ολοκαύτωμα. Πιστεύει πως η αιτία για αυτούς είναι η ευθύνη που έχει απέναντι στους πολίτες της χώρας του και όλου του πλανήτη που αγωνιούν απέναντι στον κίνδυνο μιας επικείμενης πυρηνικής σύρραξης. Αποφασίζει λοιπόν να συνθηκολογήσει με τους Σοβιετικούς και να δώσει ένα τέλος σε όλα αυτά. Την ίδια ώρα, οι στενοί του συνεργάτες στην κυβέρνηση δουλεύουν πάνω σε ένα πρόγραμμα που επιτρέπει σε άτομα με ψυχικές ικανότητες να μπαίνουν στο υποσυνείδητο ατόμων που υποφέρουν από εφιάλτες και να τα βοηθάνε να τους ξεπεράσουν. Του προτείνουν να πάρει μέρος σε αυτό για να τον βοηθήσουν να ανακουφιστεί. Αυτό που δεν ξέρει είναι πως δεν θέλουν με τίποτα να αποσύρει η χώρα τα πυρηνικά και έχουν αρχίσει να τον θεωρούν εθνική απειλή, οπότε σκοπεύουν να τον βγάλουν από τη μέση, σκοτώνωντάς τον μέσα από τα όνειρά του.

Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας περισσότερο και λιγότερο τρόμου, κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με το «Nightmare on the Elm str.» και πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως ο Craven επηρεάστηκε από αυτό. Προσωπικά δεν συμφωνώ καθώς ο Craven είχε έτοιμο το σενάριο και έψαχνε εταιρεία παραγωγής από το 1981, παρόλα αυτά οι συμπτώσεις είναι αρκετές. Έχουν παρόμοια ιστορία (άνθρωποι που πεθαίνουν στα όνειρά τους) κι έναν δολοφόνο που σε μια σκηνή εμφανίζει μεταλλικά νύχια, κάτι σαν τις λεπίδες του Κρούγκερ. Οι διαφορές βέβαια είναι πολλές κι έτσι το κάθε έργο μπορεί να σταθεί από μόνο του. Εδώ έχουμε κυβερνητικά πειράματα, πυρηνικά, τηλεκινητικούς, μυστικές υπηρεσίες που προσπαθούν να αποσπάσουν μυστικά μέσα από τα όνειρα των πολιτικών αντιπάλων τους και άφθονο κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό, πράγματα που ταιριάζουν περισσότερο σε πολιτικό θρίλερ παρά σε ένα καθαρόαιμο έργο τρόμου όπως ήταν ο «Εφιάλτης». 

Η ταινία σκιαγραφεί άψογα το ψυχροπολεμικό κλίμα και την παράνοια του κόσμου εκείνης της εποχής απέναντι στον πυρηνικό όλεθρο. Συνδυάζει με πολύ όμορφο τρόπο τον τρόμο με την επιστημονική φαντασία, την δράση και το πολιτικό θρίλερ ενώ από την αρχή μέχρι το τέλος το διακρίνει μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ έτσι ώστε να μην γίνεται ποτέ ιδιαίτερα βαρύ. Με μία πραγματικά πρωτότυπη και έξυπνη για την εποχή της βασική ιδεα (αν εξαιρέσουμε την αντιεπιστημονικότητα του σεναρίου) επηρέασε πολλά μεταγενέστερα blockbusters όπως τα «Matrix», «the Cell» και «Inception». Σκηνοθέτης της ταινίας ο Joseph Ruben («Stepfather», «the Good Son», «Sleeping with the Enemy») και σεναριογράφος ο ίδιος μαζί με τον Chuck Russel και τον David Loughery, ελαφρά επηρεασμένοι από τη νουβέλλα του Roger Zelazny «The Dream Master». Στα θετικά να προσθέσουμε και το εξαιρετικό καστ με τους Max Von Sydow και Christopher Plummer σε βασικούς ρόλους, ενώ οι Dennis Quaid και David Patrick Kelly (Warriors, come out and playyyy...) είναι πολύ καλοί στους ρόλους του καλού και κακού ονειρομάντη αντίστοιχα. Από την άλλη, αν υπάρχει κάτι το αρνητικό σε όλη την εικόνα είναι μάλλον τα ξεπερασμένα πλέον ειδικά εφφέ, όπως και το ότι στο σύνολό της θυμίζει τηλεταινία. Δεν λέω καλός ο Ruben, αλλά στα χέρια κάποιου πιο έμπειρου σκηνοθέτη ίσως τώρα να μιλάγαμε για αριστούργημα. Ένα ξεχασμένο διαμαντάκι που κατά την ταπεινή μου άποψη χρειάζεται ένα καλό remake (Hollywood ακούει; ). Παρόλα αυτά, αν είστε φανς του sci-fi/horror κινηματογράφου της δεκαετίας του '80 πιστεύω πως θα μείνετε ικανοποιημένοι και με το παραπάνω.

Βαθμολογία: 7/10 

Ο Κυνηγός / Predator (1987)

Σκηνοθεσία: John McTiernan
Πρωταγωνιστούν: Arnold Schwarzenegger, Carl Weathers, Jesse Ventura, Kevin Peter Hall

Συντάκτης: Thodoris KL

Ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ θα αντιµετωπίσει τον ίδιο το θάνατο σε µια τροµακτική περιπέτεια όπου ο κυνηγός γίνεται κυνηγηµένος…Σε μια απομακρυσμένη ζούγκλα της Γουατεμάλας στη Βαλ Βέρντε καταρίπτεται από τους αντάρτες ένα ελικόπτερο του αμερικανικού στρατού και οι επιβάτες του κρατούνται αιχμάλωτοι. Ο Ταγματάρχης Ντατς και η στρατιωτική του ομάδα ειδικών δυνάμεων καλούνται να βοηθήσουν την CIA στην διάσωσή τους. Σύντομα θα αντιληφθούν πως η αποστολή είναι στημένη και πως αυτό που έχουν να αντιμετωπίσουν στην πραγματικότητα  είναι πιο τρομακτικό κι από τους χειρότερους εφιάλτες τους.

Κλασική ταινία δράσης των 80's, σημείο αναφοράς για πάρα πολλές action/sci-fi/horror παραγωγές που ακολούθησαν και, κάτα πάσα πιθανότητα, η καλύτερη στο είδος της.
Βέβαια, δίνεται έμφαση στο action, κυρίως λόγω πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι αυτή που καθιέρωσε το είδος του action / survival horror που είδαμε σε videogames σαν το «Resident Evil» και το «Dino Crisis» (εντάξει, προυπήρξε το «Dawn of the Dead» και μερικές ακόμα παρόμοιου τύπου ταινίες που συνδυάζανε τον τρόμο με την δράση, αλλά το «Predator» πραγματικά δημιούργησε σχολή και αυτό αποδεικνύεται από το μεγάλο αριθμό ταινιών τις οποίες ενέπνευσε).

Το σενάριο θα μπορούσε κάλλιστα να υποστηρίζει ένα αφελές b-movie, με υπερβατικές καταστάσεις και μονοδιάστατους χαρακτήρες.
Εντούτοις, η χαρισματική σκηνοθεσία του Τζον Μακ Τίρναν, η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της ζούγκλας, το άφθονο gore, τα ειδικά οπτικά εφέ και το μυστήριο γύρω από την ταυτότητα του θύτη που γδέρνει και κρεμά στα δέντρα τα θύματά του, συντελούν ώστε ο «Κυνηγός» να αποκτά διαστάσεις ενός νευρώδους, και έως έναν βαθμό τρομακτικού, θρίλερ που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι τα τελευταία λεπτά.

Οι εισπράξεις της ταινίας ξεπέρασαν τα $100.000.000 και αυτό άνοιξε τον δρόμο για το sequel. O «Κυνηγός ΙΙ» κυκλοφόρησε το 1990, γυρισμένο αυτή την φορά όχι σε κάποια ζούγκλα, αλλά στο υποβλητικό αστικό τοπίο του Λος Άντζελες. Δυστυχώς όμως δεν σημείωσε την ίδια επιτυχία. Aπουσίαζαν βέβαια οι σκληροτράχηλοι πρωταγωνιστές της πρώτης ταινίας, που πας με τον λαπά (i'm too old for this sh*t) Ντάνυ Γκλόβερ ; :P
  Και πάνω που πιστεύαμε πως αυτή ήταν και η ταφόπλακα του franchise, και πως οι φανς θα απολαμβάναμε το αγαπημένο μας τέρας μόνο μέσα από τα comics, κυκλοφορεί 20 χρόνια μετά η δεύτερη συνέχεια με τον τίτλο «οι Κυνηγοί», καθώς και μια σειρά ταινιών που έφερνε αντιμέτωπο τον Κυνηγό με ένα άλλο πασίγνωστο εξωγήινο τέρας του κινηματογράφου, το Άλιεν. Mία τρίτη συνέχεια σκηνοθετημένη από τον Shane Black, ο οποίος επαιζε τον ρόλο του Hawkins στην πρώτη ταινία, έχει ανακοινωθεί και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2015.

Βαθμολογία: 9/10 

H Προφητεία / The Prophecy (1995)

Σκηνοθεσία: Gregory Widen
Πρωταγωνιστούν: Christopher Walken, Elias Koteas, Virginia Madsen

Συντάκτης: Thodoris KL

Ένας αστυνομικός ανακαλύπτει ένα μοναδικό αντίτυπο της Βίβλου, γραμμένο στο χέρι. Σύμφωνα με αυτό η Αποκάλυψις του Ιωάννη έχει ένα ακόμα κεφάλαιο, που το γνωρίζουν μόνο στους ουρανούς, το οποίο μας αναφέρει πως, από την δημιουργία του ανθρώπου κι έπειτα, διεξάγεται πόλεμος ανάμεσα στους Αγγέλους. Η προφητεία μας λέει επίσης πως κάποιοι από αυτούς θα έρθουν στην γη για να βρουν την πιο σκοτεινή ψυχή που έχει υπάρξει και να τους βοηθήσει να νικήσουν τον πόλεμο, που θα μετατρέψει τον Παράδεισο σε μία ακόμη κόλαση για τις ανθρώπινες ψυχές.


Από τις αγαπημένες μου ταινίες τρόμου των 90's και σίγουρα η πιο υποτιμημένη της δεκαετίας, αυτή η δημιουργία είναι βασισμένη σε μια πραγματικά πρωτότυπη ιδέα που κάποιους θα τους ενθουσιάσει και κάποιους άλλους θα τους ξενίσει. Πρόκειται για θρησκευτικό θρίλερ που δεν βαδίζει στα χνάρια παλιότερων επιτυχιών, όπως του ''Εξορκιστή'' ή του ''the Omen'', στον τομέα της φρίκης και του τρόμου, αλλά βασίζεται περισσότερο στις ερμηνείες, στον περιπετειώδη ρυθμό και στην υπνωτική ατμόσφαιρα. Εξαιρετικές όλες οι ερμηνείες με κορυφαία βέβαια αυτή του Christopher Walken στον ρόλο του Αρχάγγελου Γαβριήλ και του Viggo Mortensen (πραγματικά αγνώριστος σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις) στον ρόλο του Διαβόλου.

Η μοναδική σκηνοθετική απόπειρα του σεναριογράφου Gregory Widen (μαζί με ένα επεισόδιο του ''Tales from the crypt'') ο οποίος στο παρελθόν είχε γράψει το σενάριο για το, κλασσικό πλέον, ''Highlander'' του Russel Mulcahy. Tότε είχε δώσει στο κοινό του φανταστικού τους Αθάνατους και τώρα ήρθε η ώρα των Αγγέλων.
Ακολουθήθηκε από τέσσερα sequels και ένα μικρού μήκους fan film που συνδύαζε τον κόσμο του ''Prophecy'' με αυτόν του ''Hellraiser'' (Hellraiser: Prophecy/ directed by Jonathan S. Kui, 2006).

Bαθμολογία: 7/10

Ο Νεκρός της Διπλανής Πόρτας / The Dead Next Door (1989)

Σκηνοθεσία: J.R. Bookwalter
Πρωταγωνιστούν: Pete Ferry, Bogdan Pecic, Michael Grossi

Συντάκτης: Thodoris KL

 Οι ζωντανοί νεκροί αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται και να προκαλούν τρόμο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.Η κυβέρνηση για να τους αντιμετωπίσει ιδρύει ένα ειδικό σώμα του στρατού με το όνομα ''Zombie Squad'' , με στόχο να ανακαλύψουν τους λόγους που μετέτρεψαν τους νεκρούς σε σαρκοφάγα ζόμπι και να εξοντώσουν όσα βρεθούν στον δρόμο τους.Μια τοπική θρησκευτική αίρεση, όμως, προσπαθεί να τους χαλάσει τα σχέδια.

Φανερά επηρεασμένη από το ''Day of the dead'', κι όχι από το συνηθισμένο πια σε ταινίες του είδους ''Dawn'', με homemade αισθητική, γυρισμένη σε super 8mm εξοπλισμό, η ταινία είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ,γνωστού b-movα και φαν των ζόμπις, J.R. Bookwalter, εδώ με την βοήθεια του Sam Raimi που συμμετέχει στην παραγωγή ως ''the Master Cylinder''. Δεν θέλω να σχολιάσω την καλλιτεχνική αξία της ταινίας, γιατί ο ερασιτεχνισμός νομίζω βγάζει μάτι, παρόλα αυτά το μεράκι και ο ενθουσιασμός των συντελεστών, κάνανε μια φθηνή αντιγραφή των ταινιών του Ρομέρο να βλέπεται ευχάριστα.Η προσπάθεια του Bookwalter να γυρίσει ένα ζομποέπος με μηδενικό προυπολογισμό (μέρος του οποίου πρόσφερε ο Sam Raimi από την πληρωμή του από το Dead by Dawn) και με ερασιτέχνες ηθοποιούς, είναι τουλάχιστον αξιέπαινη. Το έντονο gore μας αποζημιώνει για τις όποιες (και είναι πολλές ομολογουμένως) κακοτοπιές σε σενάριο και ερμηνείες, ενώ αυτό το ''μπιμούβικο'' στυλ προσδίδει και μία πρόσθετη αληθοφάνεια. Η πολύ καλή μουσική είναι σύνθεση του ίδιου του σκηνοθέτη και ο Bruce Campell κάνει ένα uncredited voice appearence σε δύο χαρακτήρες της ταινίας, τον Raimi και τον Cmr Carpenter (ναι, όλοι οι χαρακτήρες έχουν ονόματα παρμένα από κάποιον μεγάλο σκηνοθέτη τρόμου).

H διαφορά της με παρόμοιες παραγωγές είναι πως φτιάχτηκε με αγάπη από άτομα που λατρεύουν τον κινηματογραφικό τρόμο κι όχι για τα λεφτά (όλοι δούλεψαν δωρεάν για την ταινία), όπως γινόταν συχνά με διάφορους σκηνοθέτες εκείνη την εποχή, που το ρίξανε στις ταινίες τρόμου κυνηγώντας το εύκολο κέρδος.Σίγουρα δεν είναι NOTLD ή DOTD αλλά για μένα παραμένει ένα ενδιαφέρον, ερασιτεχνικό, παρεΐστικο εργάκι, φτιαγμένο από αληθινούς horror φανς, που απευθύνονται σε όμοιους τους. Από οπαδούς, για οπαδούς !

Βαθμολογία: 6/10 (με την προυπόθεση πως είσαι horror φαν, αλλιώς μακριά...)